Movember update

De maand is bijna om en ik heb vorige week besloten om als een volwaardige movemberdeelnemer door het leven te gaan. Alleen een snor overgehouden dus.

Na ongeveer 26 dagen sparen is dit het resultaat:

Dit is dus het bewijs dat ik er voor een maand belachelijk heb bijgelopen, en in ruil daarvoor zou een donatie ten voordele van prostaatkanker toch iets bijdragen aan mijn maandlange belachelijkheid.
Doneren kan op deze site:
http://www.movember.com/m/2765178

Nog een verhaaltje van vorige week:
Donderdag ging ik samen met Jay, Thom, Steve en hun huisbazen (Jayson en Michelle) pokeren. Halverwege ons pokerspelletje merkte ik dat ik mijn sleutel vergeten was. Niet zo erg, ware het niet dat mijn deur langs binnen op slot kan, wat ik voor het gemak ook altijd doe en ik dus buitengesloten zat. Na het pokeren (ongeveer half 2 ‘s nachts) wandelde ik leuk terug naar huis om aan de voordeur te constateren dat deze op slot was. Dan maar de achterdeur proberen. Gelukkig was deze deur wel open en kon ik toch al he thuis binnen. Mijn deur was echter op slot dus ik had me al verzoend met op de zetel slapen voor een nachtje.

Ik hoorde dat JJ nog wakker was dus ging even vragen voor een kussen, maar JJ is natuurlijk niet zo maar iemand. Het is een neger, en ik wil nu niet het stereotype bevestigen, maar hij zei me dat hij mijn slot wel kon open krijgen met een draadje of een mes. Hij bleek toch niet zo een echte neger te zijn. Het slot hield me rotsvast uit mijn kamer. Dus ik ging op de zetel slapen.

Na een uurtje te liggen ronddraaien gaat er een deur tegenover mijn zetel open. Nummer 2 piept even naar buiten en ik zeg “I’m sleeping here cause I locked myself out of my room.” Ze antwoordde “Oh okay”. Inderdaad ZIJ. Nummer 1 heeft het mooi voor mekaar. Zijn vrouwtje kookt (de hele dag door), doet de was voor hem, poetst en gaat ook nog eens kijken welke gevaarlijke psychopaten er in de woonkamer slapen. Toch maar eens om tips vragen.

Het goede nieuws is dat mijn huisbaas de volgende morgen onmiddelijk bij me was om me zijn reservesleutel te lenen.
En het beste nieuws is dat ik het pokerspel gewonnen had en bijgevolg 30$ kon opstrijken.

Hockey vs Voetbal

Achtergrondinformatie:

2 weken geleden kwam onze prof van Investments na de les naar ons (Chloe, Joel en ik) toe met de vraag “Belgian, Swede and German have you guys seen a hockey game yet?” Ik was meteen beledigd omdat hij mij Duitser noemde. Noem mij Italiaan, Zimbabwaan of Djiboutiaan. Dat rijmt op zen minst nog met mijn naam. Maar geen Duitser, en zeker geen Chinees. Dat laatste is gelukkig nog niet voorgekomen, indien het voorkomt zullen jullie het snel te weten komen als mijn foto het eindelijk tot in het journaal schopt. De woorden ‘moord’ en ‘racisme’ moet je er dan wel bijnemen.

Enfin, na hem meteen op zijn fout gewezen te hebben vroeg hij ons dus mee naar een ijshockey match.

Voorgrondinformatie:

Voorgrondinformatie bestaat vanaf nu wel, mijnheer Van Dale, ik hoop dat u mijn blog leest. Afgelopen vrijdag was het dan zover, om 6u30 kwam mijnheer Faseruk, Alex voor de vrienden, ons ophalen bij Joel. We waren zo vriendelijk om hem wat Belgisch bier te geven als wederdienst. Het werd Stella, achja hier zijn ze toch niks gewoon, het is toch al beter als Heineken.

Hockey valt in geen opzicht te vergelijken met voetbal, vandaar dat ik het toch ga doen. De enige gelijkenis is dat er een keeper is en dat de puck (de bal) zoveel mogelijk in het andere doel moet. Er is ook buitenspel maar daar ga ik jullie niet mee lastig vallen want dan zou ik buitenspel in het voetbal ook nog moeten uitleggen voor de vrouwen, en we weten allemaal dat dat onmogelijk is. In hockey wordt er 3 keer een helft van 20 minuten gespeeld en elke keer als het spel onderbroken wordt, wordt de klok ook stilgezet. Na 1 minuut speeltijd had de klok al meer stilgestaan dan seconden weggetikt. Na 18 seconden zagen we gevecht nummer 1 en na 42 seconden gevecht nummer 2. In tegenstelling tot bij het voetbal, waarbij de spelers uit elkaar gehaald worden en een eventuele gele/rode kaart krijgen, laat men de hockey spelers zich volledig uitleven op elkaar. Helm en handschoenen worden uitgegooid en ze vegen er op los tot uitputting of totdat een van de twee neergaat. Neen geen rode kaarten in het ijshockey, slechts 5 minuten straftijd, meer niet. Geweldige sport.

Het publiek juigt ook enkel als er gescoord wordt en des te meer als er gevochten wordt. We zitten in Noord-Amerika hé. Na de tweede helft verslond een walvis achter mij al haar tweede pak frieten en begon ik eindelijk zicht te krijgen op het spel zelf. Ijshockeyspelers zijn beesten. Punt aan de lijn.

Iets heel anders nu, we zijn halverwege movember en dit is de voorlopige tussenstand:

WO III

Enkele verhaaltjes van de afgelopen paar dagen:

Donderdag

Ik ging even langs bij Thom en Jay omdat er niet echt veel te doen was, eindelijk eens een weekje examenvrij. We besloten dan maar een paar flesjes bier te openen en al snel werd het een dozijn. We speelden een Hollandse variant van hartenjagen met 70s rock muziek op de achtergrond. Hierna hadden we wel zin in een hapje eten en gingen naar de Subway downtown. Nadat we een halfuur gewacht hadden voor een simpel broodje besloten we voor de fun Sundance eens uit te checken. Sundance is de bar waar je op donderdag 5$ voor 3 flesjes bier betaalt en dat konden we moeilijk laten schieten. Even nadat Thom en Jay bijna aan het vechten waren met een te energiek dansende homo zag ik iets liggen op de grond. Ik vond er een Iphone die als bij wonder nog niet vermorzeld was door die “he thinks he can dance”-homo. Ik liet hem zien aan Thom en die graaide hem meteen mee, Hollander weet je. De volgende dag hoorde ik van Thom dat een meisje de Iphone was komen ophalen bij zijn thuis en wou hem zelfs 100$ geven. Thom, womanizer als hij is, vond haar gsm-nummer voldoende. (Onthou dit 😉 )

Vrijdag

Vrijdagavond hielden we een fifa-toernooitje samen met JJ, Joel, Thom en Jay.
Ik was vastberaden om van iedereen te winnen en bijgevolg ook de finale uitslag op mijn palmares te schrijven. Ik liet dit ook héél duidelijk merken en mijn arrogantie werd bestraft met vijandigheid tegenover mij zodanig dat iedereen tegen mij supporterde, maakte niet uit wie er won, zolang ik maar verloor. Mijn eerste wedstrijd tegen JJ won ik met 1-0 nadat ik de hele wedstrijd veruit de betere was. Ook de volgende wedstrijd tegen Joel won ik met sprekend gemak. De anderen verdeelden ondertussen wat puntjes onder elkaar op JJ na die buiten mij ook iedereen versloeg. Toen kwam ik tegen Thom uit, de minst ervaren fifa-speler uit het gezelschap. Ik scoorde vrij snel de openingsgoal met een prachtig plaatsballetje van Robben. Totdat die verrekte Thom in de laatste 5 minuten van de wedstrijd gelijk maakte, eerste punten verloren! Daar ging mijn clean sheet! Ok, goed, ik stond nog altijd op de leidersplaats in de tussenstand. Uiteindelijk kwam het aan op de laatste wedstrijd. JJ had na 4 wedstrijden 9 punten en ik had er 7 na 3 wedstrijden. Met andere woorden: ik moest winnen van Jay. Wederom scoorde ik de openingsgoal en verdubbelde de stand vrij snel daarna. Jay scoorde terug en het lukte hem om ook nog gelijk te maken in de tweede helft. 2-2. Mijn pet vloog door de kamer. Ik kreeg een terechte strafschop en zette die genadeloos om. 3-2. Even later, 4-2. 84e minuut: 4-3. Mijn stressniveau klom tot ongeziene hoogten (Kobe, als ge dit leest, ge weet hoe het er dan aan toe gaat.) 90e minuut, Jay scoort, 4-4, einde wedstrijd. Mijn trui vloog door de kamer, mijn hand plofte op de stoel.

Zaterdag

Off-campus-housing organiseerde een paintball activiteit. Uiteraard was de BeNe-formatie present. We kwamen te vroeg aan op de afgesproken plaats en hielpen een oude man met zijn boodschappen wat ons een karmaboost bezorgde. Eenmaal in de bus analyseerden we onze tegenstand. Een hoop andersgepigmenteerde medemensen, een hoop Chinezen en drie duitsers. Die drie duitsers kunnen we makkelijk aan, zie 1918 en 1945. Die andersgepigmenteerden die ik vanaf nu AG’s ga noemen, kunnen hoogstwaarschijnlijk wel met een geweer overweg. En die Chinezen, die snappen het allemaal niet zo best. We speelden 4 spelletjes waarbij we elke keer maar 50 balletjes kregen. Spel 1 en 2 hadden niet zoveel om het lijf buiten dat die Chinezen niks van paintball begrepen en continu hun beschermend masker afnamen. Nu ja, als ik een Chinees was zou ik ook wel alle mogelijkheden benutten om een ander kleurtje te krijgen. Het derde spel dan, game time! Ik ging samen met Thom langs de zijkant van het veld en knalde 3 Chinezen en een Duitser neer. Katsjing! Ik raakte nog een andere speler die te laf was om uit het spel te gaan dus probeerde hem de volle lading te geven en werd daardoor zelf geraakt. Het was waarschijnlijk een AG. Toen ik uit het spel was schoot die Duitser nog een keer op mij. Zo kunnen ze het wel natuurlijk, ik riep nog even “Stupid German” en schuilde in een huisje. In het laatste spel liet ik samen met Thom geweldig teamwork zien dat totaal niets opleverde, buiten een natte broek vanwege het sluipen in een moeras. Ja, we voelden ons echte mannen.

Nog een klein leuk weetje van zaterdag avond: Thom had afgesproken met het Iphone-meisje, waarvan hij niet goed wist hoe ze er uit zag. Ze had namelijk een mega-zonnebril op toen ze de Iphone terug kwam ophalen. Hij ontmoette haar en ik ging de quality-check doen. De quality-check is iets dat we in het leven geroepen hebben omdat Thom’s perceptie van schoonheid nogal vaag wordt nadat wat alcohol zijn brein bereikt. Het komt hier op neer: als Thom met een meisje praat, danst of whatevert, doe ik een quality-check en roep hem een nummer op een schaal van 1 tot 10 toe. Op geheel onbeschofte wijze in het Nederlands uiteraard. Ik deed dus de quality-check bij het Iphone-meisje en schreeuwde tegen Thom: “Drie! Drie! Drie!”. Ik zou die 100$ hebben aangenomen. Helaas bleef “Drie” de hele avond aan hem plakken, arme jongen. Karma voor het stelen van kostbare fifa-punten? I guess so…

Hallowieber

De laatste week was heel St. John’s in de ban van Halloween, huizen werden versierd met mooie, minder mooie en afschuwelijke pompoenen.

Mardi Gras, de kans bestaat dat het bekend in de oren klinkt vanuit New Orleans. Hier betekent Mardi Gras echter iets anders, George Street wordt afgesloten en je betaalt inkom voor de hele straat inclusief de clubs en cafeetjes. De meerderheid gaat er verkleed naartoe dus konden we niet achterblijven. Samen met Thom ging ik zaterdagmiddag nog op zoek naar een last-minute Halloween-kostuum. We baanden ons een weg tussen de kinderen die ons voor waren in de winkel en zochten iets dat op een kostuum kon lijken. Thom was vastberaden te gaan als Cowboy en toen ik een piratenhoed zag had ik beslist. Iets verderop in de winkel zag ik nog een groot kruis hangen (geen paniek, een foto van de hele outfit volgt). Ik griste het weg voordat iemand anders het kon nemen en zou gaan als een mislukte piraat met een kruis. Op weg naar de kassa zag Thom nog een klein jongetje met een pistool rondlopen. Een echt cowboy- of piratenpistool. Hij nam het eerste beste zwaard dat hij kon vinden en vroeg of het jongetje wou ruilen. Weerloos als hij was ruilde hij en zo kreeg ik mijn eerste pistool. Mijn “Arrrgh” klonk al wat angstaanjagender. Nog steeds op weg naar de kassa zag ik een boek in bijbelvorm met het opschrift: “Belief of the holy hammered”. Hammered betekent zoveel als stomdronken dus dat boek verdween ook uit de winkel. Mijn “Arrrgh” begon verdacht veel op “Amen” te lijken.

Thom had, buiten handschoenen, nog niets gevonden dus gingen we een kijkje nemen bij Dollarama. Ik kocht een hele piratenset voor 2$ (het is dan ook Dollarama) en Thom vond nog een cowboyhoed en pistooltjes.

Ziehier het resultaat:
Thom - Daan - Jay

V.l.n.r.:
Cowboy Thom, Holy Pirate Daan, Arabier Jay

Samen met Troy, de huisgenoot van Thom en Jay speelden we nog wat drankspelletjes voordat we naar Mardi Gras gingen. Op mardi Gras zelf was er behoorlijk veel volk en ik zag nog nooit zoveel wandelende legoblokken, Harry Potters in de zin van Harry en in de zin van Potter. Het beste kostuum van de avond kwam ik tegen op straat, hij was verkleed als Justin Bieber en noemde zijn kostuum het Hallowieber-kostuum. Die jongen wordt gepest. Kan moeilijk anders. Achteraf, rond 4u ‘s nachts had ik het behoorlijk koud en besloot ik om maar naar huis te lopen. De mensen zullen raar opgekeken hebben als ze midden in de nacht een piraat met een kruis in zijn hand door de stad zien lopen. Mijn pistooltjes, boek, ooglapje en oorring was ik uiteraard kwijtgeraakt.

First times

Het is al anderhalve week geleden dat ik m’n blog nog geupdate heb, en dat vanwege:
* Schoolprojecten
* Examens
(ja we moeten hier ook effectief studeren!)
* Mijn “trainen heeft voorrang”-regel
* Algemene luiheid, waarvan ik het engelse equivalent nu ook ken: ik ben een slacker!

Naast deze geweldig interessante en spannende activiteiten heb ik ook nog een deel first times meegemaakt in die anderhalve week.
Zo had ik mijn eerste bus crawl, uitgenodigd door Martin, een kerel die we in de Subway om 4u snachts hadden leren kennen. Een bus crawl is praktisch hetzelfde als een pub crawl, alleen dat je je verplaatst met een oldschool schoolbus.
Het positieve: we hebben veel gratis bier gekregen, al dan niet terecht (‘ticket’fraude enzo…)
Het negatieve: de pubs die we bezochten waren ronduit slecht: geen muziek, en enkel de vaste tooghangers… Nu ja, waar we in België vaste tooghangers hebben, hebben ze hier vaste gokkers. In elke pub stond er een rij van ongeveer 6 goktoestellen (varianten van dat ene spel waar je de hendel naar omlaag trekt en hoopt dat er een berg muntjes uitvalt), steeds bevolkt met mensen die een waren geworden met de barkruk waar ze op zaten. De bus zette ons uiteindelijk downtown af waar we naar Club V gingen om er alsnog een geslaagde avond van te maken.

Toen om 3u de club sluitte was het tijd voor een nieuwe first time: poutine.
We gingen naar Celtic Heart (de wimbledon van St. John’s) en ik bestelde mijn allereerste poutine.
Rotzooi (klik hier voor een foto). Het is gewoon een berg frieten overgoten met gravy (‘vleesnat’) en kaas. Op zich wel lekker maar gewoon te vettig. De dag erna heb ik mijn schuldgevoel weggelopen 🙂

Een andere first time was naar de kapper gaan in Canada.
Ik had een zaak gevonden die wel leek op een soort Visa Versa van bij ons, “The Hair Factory”. Dus afspraakje gemaakt en ik stond er stipt op het afgesproken uur. Mijn kapper was Glenn en natuurlijk was hij homo.
Alles leek zeer goed te gaan tot en met het wassen van mijn haar.
Dan begon hij te knippen…
Hij leek wel iemand met een haarfobie. Hij knipte per millimeter en volledig willekeurig, dan eens opzij, dan vanachter, nog maar eens op zij en oh ja vanboven ook nog een millimetertje eraf.
Tussendoor kwam ik zowat alles te weten over hem: hij kijkt graag naar ‘Modern Family’ en kan niet overweg met zijn 2 broers en 2 zussen, zijn jongste broer is een heuse “pain in the ass” maar de laatste tijd begint hij wat closer te worden met zijn oudste zus. Ik gok vanwege dezelfde interesse wat betreft de partnerkeuze.
Na een uur millimetertjes knippen leek het voor mij alsof er totaal niets geknipt was, dus toen hij vroeg “Is it good like that?” zei ik maar gewoon ja om me daarna snel weg te maken.Toen ik thuis kwam checkte ik nog even en mijn haar zag er alles behalve geknipt uit.

Achja beter te lang dan te kort, uiteindelijk merkte ik dat mijn haar toch wel wat ingekort en uitgedund is maar of dat door de kapper komt of door de examenstress …who knows…
(De mensen die me kennen weten het antwoord op deze vraag zonder moeite)

Morgen ga ik samen met Thom, Joel en Yadin naar Gros Morne, het nationaal park in Newfoundland. We rijden ongeveer 700km met een gehuurde auto, een coole auto potverdorie! (fotootje)
Het plan is dat we daar wat gaan wandelen in de bergen en er gewoon een leuke roadtrip van maken.

Een volgende update volgt maandag als we terug zijn uit Gros Morne 🙂

See you!

Weekendje Frankrijk

Voor een weekendje terug naar Europa, St. Pierre et Miquelon is een eilandje ten zuiden van Newfoundland dat wel de moeite waard leek om te bezoeken. Het hoort bij Frankrijk en is dus volledig Europees, inclusief betalen met euro’s en gesloten winkels, zoals het Fransen betaamt.

Korte background van St. Pierre: 6000 inwoners, klein, kleurige huisjes, klein, smalle straatjes en klein.
We kwamen vrijdag aan rond 5u, wat ook meteen de sluitingstijd van alle winkels was, dus zat er niets anders op dan een restaurantbezoekje te doen. Ook de volgende dag waren er vrij weinig winkels open, of maar voor 2 uurtjes. Dus onze dag bestond vooral uit sightseeing en wat rondwandelen. Wel leuk om eens herinnerd te worden aan de gang van zaken in Europa (en dan in het bijzonder de Franse mentaliteit). Die Franse mentaliteit was iets dat tegenviel, onvriendelijk en als ze je Engels horen praten krijg je een kwade blik of bekijken ze je alsof je een alien bent.
In heel St. Pierre is er maar één discotheek dus we besloten om die een bezoekje te brengen. TJ bleef in het hotel want hij was moe, dan maar met 2 er op af.

De discotheek leek verlaten rond half 1 dus we gingen de bar aan de overkant van de straat binnen. Meteen gespot: de ober van het restaurant die me vrijdag vertelde dat hij naar “the oh” in Gistel ging. Dus we gingen met hem praten en vroegen of er wel wat te doen was en of er ook niet-Fransen waren. Hij wees naar een groep meisjes op de dansvloer. Toen die hoorden dat wij Engels spraken waren ze overenthousiast, ze hadden in de drie weken die ze daar waren geen enkele Engels sprekende jongens gezien. Na uitgelegd te hebben dat Belgen zowel Nederlands als Frans (zouden moeten) spreken en 100 keer “you look so much older” gehoord te hebben vroegen ze ons mee naar de club. Voor die ene keer dat er iets geopend was in St. Pierre moesten we er van profiteren.

Fijn avondje, totdat de meesten na 3u redelijk veel moeite hadden met het verwerken van alcohol. En dan bedoel ik vooral de plaatselijke bevolking. Ik stond aan de bar om een drankje te bestellen toen een Franse zatlap me aansprak, ik verstond er geen woord van dus antwoordde vriendelijk in het Frans: “Je m’excuse mais je ne parle pas français”. Rode lap. Stier. Hij probeerde me weg te duwen maar was zo dronken dat hij zelf achterover viel, komt er van als je een alien omver wil duwen.

Toen we rond half 4 de club verlieten en buiten nog even byebye zeiden tegen onze vriendjes en vriendinnetjes van die avond, kregen we een kwartet locals achter ons aan. Ze gooiden een flesje bier dat ons net mistte dus ik stopte om even achterom te kijken, de tegenstand te analyseren en mijn kwade “Chuck Norris-blik” boven te halen. Hij maakte weinig indruk. Dan maar snel naar het moederschip, waar ons een kortte nacht wachtte.

Tot slot smokkelde ik nog een reuzepot nutella en 2 flessen malibu mee naar Canada, de douane hier is echt achterlijk.
Douane: “Did you bring any food,wine or liquor with you?”
“Yes, 2 bottles of Malibu.”
Douane: “That’s a wine?” (Wijn mag je meer meenemen)
“I think so, I don’t know the word in English.”
Douane: “Ok, go ahead.”

See you!