Blog Reincarnation

This blog was set up during my exchange term in Canada to keep my friends and family on the home front up to date on everything they want to read (If you have no clue what I’m talking about, you might want to click here).

A few days ago, I was reading my own blog again. To keep my average page views up. That wasn’t really the reason,I did it more so because I wanted to relive those memories for a brief moment as every single post I read puts a smile on my face. It made me want to start writing again, keeping track of all unimportant and trivial things that happen during my life. Heck, sometimes I might even write about something important like my recent discovery of pizza pocketsContinue reading

Het is voorbij

Na 2 weken stilte heb ik, wegens de 8u wachttijd op mijn volgende vlucht, tijd om nog een nieuwe blog te schrijven, meer dan waarschijnlijk ook de laatste.

Hoe vreemd het ook is, na zo’n deze laatste weken weet ik niet wat te schrijven. Buiten dat ik er een erezaak van maakte om elke dag een Tim Hortons koffietje te halen. For me a large coffee with milk please.

De examens in Canada gingen goed, het was wel vaak een chaos betreffende de organisatie maar dat was iedereen hier al gewoon. Ook vreemd is dat sommige examens om 7u ‘s avonds plaatsvinden. Vrij moeilijk om niet in slaap te vallen tijdens zo een saai examen. Maar al bij al ging het dus goed. De laatste 2 dagen bestonden uit veel goodbyes en het in pakken van de bagage.

Voor de rest ben ik veel te moe om iets te schrijven nu en zodra die andersgepigementeerde medemens van de bank tegenover me opstaat ga ik me daar neerleggen, voor hopelijk een paar uur slaap.

Mijn 4 maanden in Canada waren onvergetelijk. Iedereen die de kans krijgt moet deze kans grijpen want het verandert je kijk op Chinezen volledig. En op andere dingen ook wel.

This was the end of my life as I know it.

Movember

Waar de rest in de wereld zich in de maand november bevindt, bevinden we ons in Canada in de maand movember. In deze maand wordt er geld ingezameld voor het goede doel (prostaatkanker) door een snor te laten groeien. Uiteraard doen alleen mannen hier aan mee, we zitten nu eenmaal niet in Turkije.
En ja!
Ik doe ook mee!

Zij die denken “Goed zo Daan, eindelijk eens iets voor het goede doel!” moet ik teleurstellen. De enige bijdrage die ik lever is ervoor zorgen dat mannen die effectief geld inzamelen met hun snor er minder belachelijk uitzien. Want ik zie er uit als een zwerver. Een foto volgt later want ik ga echt niet als een Justin Bieber-fan een foto van mezelf in de spiegel van de badkamer maken. Mijn haar laten groeien en meisjesachtige liedjes meezingen tot daar aan toe, maar foto’s in de badkamer, daar doe ik niet aan mee!

Dat haar laten groeien liep ook nog fout deze week. Ik ging naar de kapper. Dodelijk als je met een Bieberkapsel wil terugkeren.
Mijn vorige kapper verhaal was eentje zonder happy ending, ik had een uur en 30$ van mijn leven verspild en niemand zag dat mijn haar geknipt was.

Troy en Aislinn raadden me afzonderlijk aan om naar The Head Room te gaan, dat moest dus wel een goed kapsalon zijn. Dus ik maakte een afspraak en ik kreeg “stylist X” aangewezen, ik verstond haar naam niet vandaar de X. Dus ik wandelde naar het kapsalon en wachtte totdat X me kwam ophalen. “Doan?”.Iedereen spreekt mijn naam hier verkeerd uit dus ik dacht wel dat ze mij bedoelde. Ik keek rond me om te zien wie me roepte maar zag niets. Totdat ik merkte dat er een dwerg voor me stond. X was maar een meter groot (met enige zin voor overdrijving). “We’re first going to have a talk and then I’ll wash your hair and we can come back to give you a haircut.” Ik heb geen dwergenallergie dus dat praatje kon er wel vanaf. Toen ze uiteindelijk mijn haar begon te knippen merkte ik dat ze moeite had met mijn grootte, of eerder haar grootte. Ze kon met moeite de bovenkant van mijn hoofd zien, zelfs nadat ze de stoel op het laagste niveau had gezet. Ik dacht bij mezelf “Dit loopt weer fout”. Komt er ook nog een stagiare naast me staan om de hele tijd te kijken hoe X mijn haar knipt, gezellig is anders. Een uur later kwam ik buiten met een degelijk kapsel, niet geweldig maar gelukkig absorbeert mijn zwerver-ringbaardje alle aandacht. Het blijft me wel een raadsel waarom ze hier zoveel tijd nodig hebben om mijn haar te knippen. In België deed Luciano het zelfs in een halfuur en in dat halfuur kwam ik alles te weten van zijn moestuin tot zijn Italiaanse roots. Mijn huidige kapper in België heeft zelfs maar 15 minuten nodig. Acja, het leven als dwerg is al moeilijk genoeg dus dat vergeven we haar wel.

Omdat JJ niet meer een fifa toernooitje wil houden in zijn kamer (ik vermoed omdat hij bang is dat ik het kot helemaal afbreek als ik verlies) moeten we onze tijd dat we niet studeren of met een kater vechten op andere manieren doden. Bowlen in St. John’s! Gelukkig ben ik niet zo een slechte verliezer in bowlen als in fifa. Mede omdat ik gewend ben te verliezen met bowlen maar vooral omdat frustraties uitwerken met bowlingballen redelijk fout kan lopen.

PS: ik denk er over na om Peter Goossens van de troon te stoten met mijn exponentieel verbeterende kookkunsten, waar ik waarschijnlijk een volgende blog aan ga wijden.

Mijn huisgenoten

Ik praat wel altijd over die Chinezen, maar ik heb ze nog niet eens voorgesteld! Bij deze, mijn huisgenoten:

* Moses: Een vriendelijke kerel uit Sierra Leone, die hier DJ is en mij dus regelmatig gratis mee smokkelt en gratis drankjes geeft. Hij speelt Fifa en is ManU fan… Dat is er gewoon om vragen. Sinds Fifa 12 heb ik hem al ongeveer 14 keer op rij verslagen met Chelsea. Voor de rest is hij vooral lui, hij ligt de hele tijd in zijn zetel en hij heeft ook een aardige ‘beschermlaag’ op. Zijn kookkunsten zijn vrij beperkt tot maximum 4 verschillende gerechten volgens mij. Ik heb één keer geproefd en had meteen een liter water nodig om te blussen.

* Chinees nummer 1 en 2: Ik ken hun namen niet dus ik noem ze gewoon 1 en 2, 1 en 2 zijn een koppel, van ongeveer 23 jaar denk ik. Ze zijn getrouwd en nemen de gemeenschappelijke kamer volledig in beslag. 1, de jongen, is een vriendelijke kerel die mij altijd ‘buddy’ noemt omdat hij mijn naam waarschijnlijk ook niet weet. 2, het meisje (ik heb ook nog nooit een Chinees homo koppel gezien), is graatmager maar kookt hoeveelheden die alle ondervoedde kinderen in Moses’ thuisland dikzakjes kunnen maken. De tijdstippen waarop ze de hele keuken inpalmt zijn vrijwel altijd hetzelfde. Ze kookt om 9u, 12u, 18u, 20u en 24u.

* Chinees nummer 3: Hij is de kleinste Chinees van de hoop en is nog maar een paar maanden in Canada. Zijn Engels reikt niet verder dan “Joeee gooo klaaas todei?”, maar hij is tenminste wel vriendelijk. Zijn kookkunsten zijn rampzalig en ruimt nooit op, zijn ontbijt bestaat steevast uit frieten en voor een simpele steak te bakken vroeg hij mijn hulp. Hulpvaardig als ik ben zeg ik hem dat zoiets in een pan moet. Komt nummer 2 zich even moeien: “不,它不應該!” dus ik zeg: “可悲的是,我不會說中國”.

* Chinees nummer 4: Hij wordt ook wel eens “the one with the big head” genoemd. Hij is een informaticastudent en is er in geslaagd om de Moesson-wind mee te nemen tot in zijn kamer. Een grotere puinhoop heb ik nog nooit gezien. Als ik hem iets moet vragen moet ik eerst over een berg papier klimmen om dan met een liaan tot aan zijn bureau te slingeren. Hij kookt vooral tomaten.

* Steven: Steven is een grote, magere kerel. Hij speelt graag badminton, kan er niets van en hij kookt slechts één keer per dag. Ik heb een keer meegegeten met hem omdat hij het zo vriendelijk aanbood. Kip, met rijst: afschuwelijk. En dat voor een Chinees. Steven? Chinees?” Toen ik hem ontmoette zei hij zijn naam en na mijn 3de poging om die naam op een degelijke manier te herhalen zei hij gewoon “Steven”.

* Chloë is gewoon Belgisch, kookt ongeveer om de andere dag en ruimt op.

Gekke mensen

Het is alweer 2 weken geleden dat ik nog eens een blogje geschreven heb. Niet dat ik het zo geweldig druk heb, het leven hier is gewoon normaal voor me geworden. Desalniettemin zijn er toch nog wel wat zaken waar ik raar van op kijk.
Een kort overzicht van wat ik de afgelopen week tegenkwam of zag:

  • Ik was in het zwembad aan het trainen en opeens kwam er een andersgepigmenteerde medemens binnen (het woord neger valt hier niet zo in goede aarde). Op zich is dat al een raar zicht, als ze konden zwemmen hadden ze geen roeibootjes nodig om tot in Spanje te geraken. Maar deze kerel overtrof alles. Hij had een zwarte stoffen broek en een casual zwart T-shirt aan. Hij zwom steeds maar één lengte als een zeehond die nog nooit gezwommen heeft en rustte dan voor 5 minuten om een volgende poging te wagen.
  • Weeral in datzelfde zwembad, zag ik een behoorlijke dikke man. Behoorlijk dik naar de normen van Newfoundland is de grootste nachtmerrie van Sonja Kimpen in België. In tegenstelling tot de andersgepigmenteerde man is dit niet zo raar, de man wil wat afvallen en kiest zwemmen omdat dat zijn gewrichten niet belast. Hij posteerde zich in de ‘fast lane’, zelfvertrouwen troef. Heeft er iemand al ooit een olifant vlinderslag zien doen? Ik niet, maar dit had er verdacht veel van weg. Na 5 minuten had hij de helft van de zwemmers uit het zwembad gejaagd met zijn constante stroom van tsunamis.
  • Nog maar eens in het zwembad: een man die zwom met zijn slippers aan. Gelukkig in de ‘slow lane’. Toen ik het zwembad verliet moest ik nog altijd lachen met deze man en toen ik in de douche een Chinees met zo een grote duikersduikbril op tegenkwam barstte ik helemaal uit van het lachen.
  • Op straat liep er een weed-rokende hippie me voorbij, terwijl hij luidkeels “Tell me baby” van The Red Hot Chilipeppers zat te zingen, hij luisterde niet naar een ipod of iets dergelijk, een echte hippie dus!
  • Blijkbaar is het hier normaal dat iedereen op straat weed zit te roken, toen ik vorige week op mijn wekelijkse winkeluitstap naar Sobeys ging stond aan de uitgang van de supermarkt een groepje van 14-jarigen (schat ik) te blowen. En niemand die raar opkeek… Buiten ik dan.

Tot zover de vreemde dingen die me bijgebleven zijn van de afgelopen week.
De leuke dingen: lopen, zwemmen, een goeie film (50/50, aanrader!) en een houseparty waar ik mijn bierpong skills goed getraind heb. Ook het verwerken van een kater achteraf verloopt bijzonder vlot tegenwoordig!
Ik had ook nog een paar examens, piece of chocolate cake 😉