Hockey vs Voetbal

Achtergrondinformatie:

2 weken geleden kwam onze prof van Investments na de les naar ons (Chloe, Joel en ik) toe met de vraag “Belgian, Swede and German have you guys seen a hockey game yet?” Ik was meteen beledigd omdat hij mij Duitser noemde. Noem mij Italiaan, Zimbabwaan of Djiboutiaan. Dat rijmt op zen minst nog met mijn naam. Maar geen Duitser, en zeker geen Chinees. Dat laatste is gelukkig nog niet voorgekomen, indien het voorkomt zullen jullie het snel te weten komen als mijn foto het eindelijk tot in het journaal schopt. De woorden ‘moord’ en ‘racisme’ moet je er dan wel bijnemen.

Enfin, na hem meteen op zijn fout gewezen te hebben vroeg hij ons dus mee naar een ijshockey match.

Voorgrondinformatie:

Voorgrondinformatie bestaat vanaf nu wel, mijnheer Van Dale, ik hoop dat u mijn blog leest. Afgelopen vrijdag was het dan zover, om 6u30 kwam mijnheer Faseruk, Alex voor de vrienden, ons ophalen bij Joel. We waren zo vriendelijk om hem wat Belgisch bier te geven als wederdienst. Het werd Stella, achja hier zijn ze toch niks gewoon, het is toch al beter als Heineken.

Hockey valt in geen opzicht te vergelijken met voetbal, vandaar dat ik het toch ga doen. De enige gelijkenis is dat er een keeper is en dat de puck (de bal) zoveel mogelijk in het andere doel moet. Er is ook buitenspel maar daar ga ik jullie niet mee lastig vallen want dan zou ik buitenspel in het voetbal ook nog moeten uitleggen voor de vrouwen, en we weten allemaal dat dat onmogelijk is. In hockey wordt er 3 keer een helft van 20 minuten gespeeld en elke keer als het spel onderbroken wordt, wordt de klok ook stilgezet. Na 1 minuut speeltijd had de klok al meer stilgestaan dan seconden weggetikt. Na 18 seconden zagen we gevecht nummer 1 en na 42 seconden gevecht nummer 2. In tegenstelling tot bij het voetbal, waarbij de spelers uit elkaar gehaald worden en een eventuele gele/rode kaart krijgen, laat men de hockey spelers zich volledig uitleven op elkaar. Helm en handschoenen worden uitgegooid en ze vegen er op los tot uitputting of totdat een van de twee neergaat. Neen geen rode kaarten in het ijshockey, slechts 5 minuten straftijd, meer niet. Geweldige sport.

Het publiek juigt ook enkel als er gescoord wordt en des te meer als er gevochten wordt. We zitten in Noord-Amerika hé. Na de tweede helft verslond een walvis achter mij al haar tweede pak frieten en begon ik eindelijk zicht te krijgen op het spel zelf. Ijshockeyspelers zijn beesten. Punt aan de lijn.

Iets heel anders nu, we zijn halverwege movember en dit is de voorlopige tussenstand:

Advertisements

Movember

Waar de rest in de wereld zich in de maand november bevindt, bevinden we ons in Canada in de maand movember. In deze maand wordt er geld ingezameld voor het goede doel (prostaatkanker) door een snor te laten groeien. Uiteraard doen alleen mannen hier aan mee, we zitten nu eenmaal niet in Turkije.
En ja!
Ik doe ook mee!

Zij die denken “Goed zo Daan, eindelijk eens iets voor het goede doel!” moet ik teleurstellen. De enige bijdrage die ik lever is ervoor zorgen dat mannen die effectief geld inzamelen met hun snor er minder belachelijk uitzien. Want ik zie er uit als een zwerver. Een foto volgt later want ik ga echt niet als een Justin Bieber-fan een foto van mezelf in de spiegel van de badkamer maken. Mijn haar laten groeien en meisjesachtige liedjes meezingen tot daar aan toe, maar foto’s in de badkamer, daar doe ik niet aan mee!

Dat haar laten groeien liep ook nog fout deze week. Ik ging naar de kapper. Dodelijk als je met een Bieberkapsel wil terugkeren.
Mijn vorige kapper verhaal was eentje zonder happy ending, ik had een uur en 30$ van mijn leven verspild en niemand zag dat mijn haar geknipt was.

Troy en Aislinn raadden me afzonderlijk aan om naar The Head Room te gaan, dat moest dus wel een goed kapsalon zijn. Dus ik maakte een afspraak en ik kreeg “stylist X” aangewezen, ik verstond haar naam niet vandaar de X. Dus ik wandelde naar het kapsalon en wachtte totdat X me kwam ophalen. “Doan?”.Iedereen spreekt mijn naam hier verkeerd uit dus ik dacht wel dat ze mij bedoelde. Ik keek rond me om te zien wie me roepte maar zag niets. Totdat ik merkte dat er een dwerg voor me stond. X was maar een meter groot (met enige zin voor overdrijving). “We’re first going to have a talk and then I’ll wash your hair and we can come back to give you a haircut.” Ik heb geen dwergenallergie dus dat praatje kon er wel vanaf. Toen ze uiteindelijk mijn haar begon te knippen merkte ik dat ze moeite had met mijn grootte, of eerder haar grootte. Ze kon met moeite de bovenkant van mijn hoofd zien, zelfs nadat ze de stoel op het laagste niveau had gezet. Ik dacht bij mezelf “Dit loopt weer fout”. Komt er ook nog een stagiare naast me staan om de hele tijd te kijken hoe X mijn haar knipt, gezellig is anders. Een uur later kwam ik buiten met een degelijk kapsel, niet geweldig maar gelukkig absorbeert mijn zwerver-ringbaardje alle aandacht. Het blijft me wel een raadsel waarom ze hier zoveel tijd nodig hebben om mijn haar te knippen. In België deed Luciano het zelfs in een halfuur en in dat halfuur kwam ik alles te weten van zijn moestuin tot zijn Italiaanse roots. Mijn huidige kapper in België heeft zelfs maar 15 minuten nodig. Acja, het leven als dwerg is al moeilijk genoeg dus dat vergeven we haar wel.

Omdat JJ niet meer een fifa toernooitje wil houden in zijn kamer (ik vermoed omdat hij bang is dat ik het kot helemaal afbreek als ik verlies) moeten we onze tijd dat we niet studeren of met een kater vechten op andere manieren doden. Bowlen in St. John’s! Gelukkig ben ik niet zo een slechte verliezer in bowlen als in fifa. Mede omdat ik gewend ben te verliezen met bowlen maar vooral omdat frustraties uitwerken met bowlingballen redelijk fout kan lopen.

PS: ik denk er over na om Peter Goossens van de troon te stoten met mijn exponentieel verbeterende kookkunsten, waar ik waarschijnlijk een volgende blog aan ga wijden.

WO III

Enkele verhaaltjes van de afgelopen paar dagen:

Donderdag

Ik ging even langs bij Thom en Jay omdat er niet echt veel te doen was, eindelijk eens een weekje examenvrij. We besloten dan maar een paar flesjes bier te openen en al snel werd het een dozijn. We speelden een Hollandse variant van hartenjagen met 70s rock muziek op de achtergrond. Hierna hadden we wel zin in een hapje eten en gingen naar de Subway downtown. Nadat we een halfuur gewacht hadden voor een simpel broodje besloten we voor de fun Sundance eens uit te checken. Sundance is de bar waar je op donderdag 5$ voor 3 flesjes bier betaalt en dat konden we moeilijk laten schieten. Even nadat Thom en Jay bijna aan het vechten waren met een te energiek dansende homo zag ik iets liggen op de grond. Ik vond er een Iphone die als bij wonder nog niet vermorzeld was door die “he thinks he can dance”-homo. Ik liet hem zien aan Thom en die graaide hem meteen mee, Hollander weet je. De volgende dag hoorde ik van Thom dat een meisje de Iphone was komen ophalen bij zijn thuis en wou hem zelfs 100$ geven. Thom, womanizer als hij is, vond haar gsm-nummer voldoende. (Onthou dit 😉 )

Vrijdag

Vrijdagavond hielden we een fifa-toernooitje samen met JJ, Joel, Thom en Jay.
Ik was vastberaden om van iedereen te winnen en bijgevolg ook de finale uitslag op mijn palmares te schrijven. Ik liet dit ook héél duidelijk merken en mijn arrogantie werd bestraft met vijandigheid tegenover mij zodanig dat iedereen tegen mij supporterde, maakte niet uit wie er won, zolang ik maar verloor. Mijn eerste wedstrijd tegen JJ won ik met 1-0 nadat ik de hele wedstrijd veruit de betere was. Ook de volgende wedstrijd tegen Joel won ik met sprekend gemak. De anderen verdeelden ondertussen wat puntjes onder elkaar op JJ na die buiten mij ook iedereen versloeg. Toen kwam ik tegen Thom uit, de minst ervaren fifa-speler uit het gezelschap. Ik scoorde vrij snel de openingsgoal met een prachtig plaatsballetje van Robben. Totdat die verrekte Thom in de laatste 5 minuten van de wedstrijd gelijk maakte, eerste punten verloren! Daar ging mijn clean sheet! Ok, goed, ik stond nog altijd op de leidersplaats in de tussenstand. Uiteindelijk kwam het aan op de laatste wedstrijd. JJ had na 4 wedstrijden 9 punten en ik had er 7 na 3 wedstrijden. Met andere woorden: ik moest winnen van Jay. Wederom scoorde ik de openingsgoal en verdubbelde de stand vrij snel daarna. Jay scoorde terug en het lukte hem om ook nog gelijk te maken in de tweede helft. 2-2. Mijn pet vloog door de kamer. Ik kreeg een terechte strafschop en zette die genadeloos om. 3-2. Even later, 4-2. 84e minuut: 4-3. Mijn stressniveau klom tot ongeziene hoogten (Kobe, als ge dit leest, ge weet hoe het er dan aan toe gaat.) 90e minuut, Jay scoort, 4-4, einde wedstrijd. Mijn trui vloog door de kamer, mijn hand plofte op de stoel.

Zaterdag

Off-campus-housing organiseerde een paintball activiteit. Uiteraard was de BeNe-formatie present. We kwamen te vroeg aan op de afgesproken plaats en hielpen een oude man met zijn boodschappen wat ons een karmaboost bezorgde. Eenmaal in de bus analyseerden we onze tegenstand. Een hoop andersgepigmenteerde medemensen, een hoop Chinezen en drie duitsers. Die drie duitsers kunnen we makkelijk aan, zie 1918 en 1945. Die andersgepigmenteerden die ik vanaf nu AG’s ga noemen, kunnen hoogstwaarschijnlijk wel met een geweer overweg. En die Chinezen, die snappen het allemaal niet zo best. We speelden 4 spelletjes waarbij we elke keer maar 50 balletjes kregen. Spel 1 en 2 hadden niet zoveel om het lijf buiten dat die Chinezen niks van paintball begrepen en continu hun beschermend masker afnamen. Nu ja, als ik een Chinees was zou ik ook wel alle mogelijkheden benutten om een ander kleurtje te krijgen. Het derde spel dan, game time! Ik ging samen met Thom langs de zijkant van het veld en knalde 3 Chinezen en een Duitser neer. Katsjing! Ik raakte nog een andere speler die te laf was om uit het spel te gaan dus probeerde hem de volle lading te geven en werd daardoor zelf geraakt. Het was waarschijnlijk een AG. Toen ik uit het spel was schoot die Duitser nog een keer op mij. Zo kunnen ze het wel natuurlijk, ik riep nog even “Stupid German” en schuilde in een huisje. In het laatste spel liet ik samen met Thom geweldig teamwork zien dat totaal niets opleverde, buiten een natte broek vanwege het sluipen in een moeras. Ja, we voelden ons echte mannen.

Nog een klein leuk weetje van zaterdag avond: Thom had afgesproken met het Iphone-meisje, waarvan hij niet goed wist hoe ze er uit zag. Ze had namelijk een mega-zonnebril op toen ze de Iphone terug kwam ophalen. Hij ontmoette haar en ik ging de quality-check doen. De quality-check is iets dat we in het leven geroepen hebben omdat Thom’s perceptie van schoonheid nogal vaag wordt nadat wat alcohol zijn brein bereikt. Het komt hier op neer: als Thom met een meisje praat, danst of whatevert, doe ik een quality-check en roep hem een nummer op een schaal van 1 tot 10 toe. Op geheel onbeschofte wijze in het Nederlands uiteraard. Ik deed dus de quality-check bij het Iphone-meisje en schreeuwde tegen Thom: “Drie! Drie! Drie!”. Ik zou die 100$ hebben aangenomen. Helaas bleef “Drie” de hele avond aan hem plakken, arme jongen. Karma voor het stelen van kostbare fifa-punten? I guess so…

Hallowieber

De laatste week was heel St. John’s in de ban van Halloween, huizen werden versierd met mooie, minder mooie en afschuwelijke pompoenen.

Mardi Gras, de kans bestaat dat het bekend in de oren klinkt vanuit New Orleans. Hier betekent Mardi Gras echter iets anders, George Street wordt afgesloten en je betaalt inkom voor de hele straat inclusief de clubs en cafeetjes. De meerderheid gaat er verkleed naartoe dus konden we niet achterblijven. Samen met Thom ging ik zaterdagmiddag nog op zoek naar een last-minute Halloween-kostuum. We baanden ons een weg tussen de kinderen die ons voor waren in de winkel en zochten iets dat op een kostuum kon lijken. Thom was vastberaden te gaan als Cowboy en toen ik een piratenhoed zag had ik beslist. Iets verderop in de winkel zag ik nog een groot kruis hangen (geen paniek, een foto van de hele outfit volgt). Ik griste het weg voordat iemand anders het kon nemen en zou gaan als een mislukte piraat met een kruis. Op weg naar de kassa zag Thom nog een klein jongetje met een pistool rondlopen. Een echt cowboy- of piratenpistool. Hij nam het eerste beste zwaard dat hij kon vinden en vroeg of het jongetje wou ruilen. Weerloos als hij was ruilde hij en zo kreeg ik mijn eerste pistool. Mijn “Arrrgh” klonk al wat angstaanjagender. Nog steeds op weg naar de kassa zag ik een boek in bijbelvorm met het opschrift: “Belief of the holy hammered”. Hammered betekent zoveel als stomdronken dus dat boek verdween ook uit de winkel. Mijn “Arrrgh” begon verdacht veel op “Amen” te lijken.

Thom had, buiten handschoenen, nog niets gevonden dus gingen we een kijkje nemen bij Dollarama. Ik kocht een hele piratenset voor 2$ (het is dan ook Dollarama) en Thom vond nog een cowboyhoed en pistooltjes.

Ziehier het resultaat:
Thom - Daan - Jay

V.l.n.r.:
Cowboy Thom, Holy Pirate Daan, Arabier Jay

Samen met Troy, de huisgenoot van Thom en Jay speelden we nog wat drankspelletjes voordat we naar Mardi Gras gingen. Op mardi Gras zelf was er behoorlijk veel volk en ik zag nog nooit zoveel wandelende legoblokken, Harry Potters in de zin van Harry en in de zin van Potter. Het beste kostuum van de avond kwam ik tegen op straat, hij was verkleed als Justin Bieber en noemde zijn kostuum het Hallowieber-kostuum. Die jongen wordt gepest. Kan moeilijk anders. Achteraf, rond 4u ‘s nachts had ik het behoorlijk koud en besloot ik om maar naar huis te lopen. De mensen zullen raar opgekeken hebben als ze midden in de nacht een piraat met een kruis in zijn hand door de stad zien lopen. Mijn pistooltjes, boek, ooglapje en oorring was ik uiteraard kwijtgeraakt.

Mijn huisgenoten

Ik praat wel altijd over die Chinezen, maar ik heb ze nog niet eens voorgesteld! Bij deze, mijn huisgenoten:

* Moses: Een vriendelijke kerel uit Sierra Leone, die hier DJ is en mij dus regelmatig gratis mee smokkelt en gratis drankjes geeft. Hij speelt Fifa en is ManU fan… Dat is er gewoon om vragen. Sinds Fifa 12 heb ik hem al ongeveer 14 keer op rij verslagen met Chelsea. Voor de rest is hij vooral lui, hij ligt de hele tijd in zijn zetel en hij heeft ook een aardige ‘beschermlaag’ op. Zijn kookkunsten zijn vrij beperkt tot maximum 4 verschillende gerechten volgens mij. Ik heb één keer geproefd en had meteen een liter water nodig om te blussen.

* Chinees nummer 1 en 2: Ik ken hun namen niet dus ik noem ze gewoon 1 en 2, 1 en 2 zijn een koppel, van ongeveer 23 jaar denk ik. Ze zijn getrouwd en nemen de gemeenschappelijke kamer volledig in beslag. 1, de jongen, is een vriendelijke kerel die mij altijd ‘buddy’ noemt omdat hij mijn naam waarschijnlijk ook niet weet. 2, het meisje (ik heb ook nog nooit een Chinees homo koppel gezien), is graatmager maar kookt hoeveelheden die alle ondervoedde kinderen in Moses’ thuisland dikzakjes kunnen maken. De tijdstippen waarop ze de hele keuken inpalmt zijn vrijwel altijd hetzelfde. Ze kookt om 9u, 12u, 18u, 20u en 24u.

* Chinees nummer 3: Hij is de kleinste Chinees van de hoop en is nog maar een paar maanden in Canada. Zijn Engels reikt niet verder dan “Joeee gooo klaaas todei?”, maar hij is tenminste wel vriendelijk. Zijn kookkunsten zijn rampzalig en ruimt nooit op, zijn ontbijt bestaat steevast uit frieten en voor een simpele steak te bakken vroeg hij mijn hulp. Hulpvaardig als ik ben zeg ik hem dat zoiets in een pan moet. Komt nummer 2 zich even moeien: “不,它不應該!” dus ik zeg: “可悲的是,我不會說中國”.

* Chinees nummer 4: Hij wordt ook wel eens “the one with the big head” genoemd. Hij is een informaticastudent en is er in geslaagd om de Moesson-wind mee te nemen tot in zijn kamer. Een grotere puinhoop heb ik nog nooit gezien. Als ik hem iets moet vragen moet ik eerst over een berg papier klimmen om dan met een liaan tot aan zijn bureau te slingeren. Hij kookt vooral tomaten.

* Steven: Steven is een grote, magere kerel. Hij speelt graag badminton, kan er niets van en hij kookt slechts één keer per dag. Ik heb een keer meegegeten met hem omdat hij het zo vriendelijk aanbood. Kip, met rijst: afschuwelijk. En dat voor een Chinees. Steven? Chinees?” Toen ik hem ontmoette zei hij zijn naam en na mijn 3de poging om die naam op een degelijke manier te herhalen zei hij gewoon “Steven”.

* Chloë is gewoon Belgisch, kookt ongeveer om de andere dag en ruimt op.

Gekke mensen

Het is alweer 2 weken geleden dat ik nog eens een blogje geschreven heb. Niet dat ik het zo geweldig druk heb, het leven hier is gewoon normaal voor me geworden. Desalniettemin zijn er toch nog wel wat zaken waar ik raar van op kijk.
Een kort overzicht van wat ik de afgelopen week tegenkwam of zag:

  • Ik was in het zwembad aan het trainen en opeens kwam er een andersgepigmenteerde medemens binnen (het woord neger valt hier niet zo in goede aarde). Op zich is dat al een raar zicht, als ze konden zwemmen hadden ze geen roeibootjes nodig om tot in Spanje te geraken. Maar deze kerel overtrof alles. Hij had een zwarte stoffen broek en een casual zwart T-shirt aan. Hij zwom steeds maar één lengte als een zeehond die nog nooit gezwommen heeft en rustte dan voor 5 minuten om een volgende poging te wagen.
  • Weeral in datzelfde zwembad, zag ik een behoorlijke dikke man. Behoorlijk dik naar de normen van Newfoundland is de grootste nachtmerrie van Sonja Kimpen in België. In tegenstelling tot de andersgepigmenteerde man is dit niet zo raar, de man wil wat afvallen en kiest zwemmen omdat dat zijn gewrichten niet belast. Hij posteerde zich in de ‘fast lane’, zelfvertrouwen troef. Heeft er iemand al ooit een olifant vlinderslag zien doen? Ik niet, maar dit had er verdacht veel van weg. Na 5 minuten had hij de helft van de zwemmers uit het zwembad gejaagd met zijn constante stroom van tsunamis.
  • Nog maar eens in het zwembad: een man die zwom met zijn slippers aan. Gelukkig in de ‘slow lane’. Toen ik het zwembad verliet moest ik nog altijd lachen met deze man en toen ik in de douche een Chinees met zo een grote duikersduikbril op tegenkwam barstte ik helemaal uit van het lachen.
  • Op straat liep er een weed-rokende hippie me voorbij, terwijl hij luidkeels “Tell me baby” van The Red Hot Chilipeppers zat te zingen, hij luisterde niet naar een ipod of iets dergelijk, een echte hippie dus!
  • Blijkbaar is het hier normaal dat iedereen op straat weed zit te roken, toen ik vorige week op mijn wekelijkse winkeluitstap naar Sobeys ging stond aan de uitgang van de supermarkt een groepje van 14-jarigen (schat ik) te blowen. En niemand die raar opkeek… Buiten ik dan.

Tot zover de vreemde dingen die me bijgebleven zijn van de afgelopen week.
De leuke dingen: lopen, zwemmen, een goeie film (50/50, aanrader!) en een houseparty waar ik mijn bierpong skills goed getraind heb. Ook het verwerken van een kater achteraf verloopt bijzonder vlot tegenwoordig!
Ik had ook nog een paar examens, piece of chocolate cake 😉

Roadtrip, part 2

Na 17u kwamen we dus eindelijk aan in Rocky Harbour, de metropool in Gros Morne (het nationaal park). Ons hostel vinden was geen probleem aangezien deze metropool zowat de grootte heeft van Hees. De kamer viel super goed mee dus meteen bed in voor een korte nacht. Om 10u ging de wekker, we wouden immers 2 wandeltochten doen die dag. Zo gezegd zo gedaan, prachtige natuur gezien en ook nog een verdwaalde Mexicaan die continu foto’s van zichzelf nam, of hoorde die bij ons?
Later die avond nog wat gegeten en vroeg gaan slapen, want zondag stond ons het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van de trip te wachten.

De wekkers van 8u kregen een vierdubbele snooze te verwerken en we stonden allen pas op om 9u, ofja… ik en Thom toch. Yadin en Joel werden pas wakker nadat ze enkele kussens naar hun hoofd geslingerd kregen. Na het ontbijt en het maken van een overlevingspakket vertrokken we met de auto naar de voet van Gros Morne Mountain: de hoogste berg in het hele park, welgeteld 809 meters hoog. Aan de voet ontmoetten we nog een Zwitsers koppel die de hele wandeling in onze buurt zouden vertoeven. Vriendelijke mensen.

Ready. Set. Go.

We vertrokken voor een 6-8u wandeltocht die “strenuous” oftewel inspannend zou zijn. Overdreven, dachten wij, dat zal wel de inspanningsgraad voor oudjes op een stok zijn. Na de eerste 4 aanloopkilometers door het bos stelden we onze perceptie over strenuous bij tot de inspanningsgraad voor oudjes zonder stok. Het platform dat ons info verschafte over de vegetatie en andere nutteloze dingen wees een route aan die leek te lopen naar een berg bedolven onder het sneeuw. En dan spreek ik nog niet over de hellingsgraad. Logica bracht ons bij de berg aan de overkant die wel een mooi pad kon herbergen. Niet dus. Het “pad”, dat nauwelijks een pad was, liep in rechte lijn naar de top van de berg.
We baanden ons een weg door een halve meter sneeuw en het grootste aantal stenen dat ik in mijn leven van dichtbij gezien heb. Na een uurtje bergbeklimmen bereikten we de top, zonder uitzicht, het was te mistig. We kwamen op de top ook nog een Filipijns koppel tegen die het pad kwijt waren. Blijkbaar kennen ze geen pijltjes in de Filipijnen. Het pad dat ons terug tot aan de voet zou leiden bleek van zachtere aard te zijn, maar eigenlijk liepen we gewoon langs een klein riviertje naar beneden. Natte voeten in het kwadraat. Op die afdaling hoorden we ook nog een raar geluid, een monotoon geluid. “Yes, eindelijk zien ze een of ander beest!”. En een beest zagen we, een Mexicaans die foto’s van zichzelf trok. Of hoorde hij bij ons? Blijkbaar wel, wat verklaart waarom hij op dezelfde kamer als ons sliep.
Lekkere wandeltocht, en best wel zwaar, strenuous heeft een heel andere betekenis gekregen.

‘s Avonds ging ik nog met Thom naar een restaurantje om een Moose-burger te eten (elandburger). Nadat we ons eten besteld hadden zat er opeens een Mexicaan langs me. Oh ja, die hoorde bij ons.

Over die Mexicaan valt overigens veel te vertellen.
Ik schets even zijn persoonlijkheid aan de hand van stereotype eigenschappen voordat ik met jullie een selectie van lachscènes deel.
Hij is het soort kerel die meezingt met elk liedje op de radio.
Hij is het soort kerel die het volume van het toetsenbord op z’n gsm op maximum zet.
Het soort kerel die een oneindige stroom van foto’s lanceert op Facebook.
Het soort kerel die de hele tijd niets staat te doen, maar als je wil vertrekken toch nog altijd op zich laat wachten.
Het soort kerel die een oneindige stroom foto’s van zichzelf zonder significante achtergrond lanceert op Facebook.
Die mompelt en niet door heeft dat mompelen onverstaanbaar is.
Die “Jajajaja” zegt in plaats van “Hahahaha”.

Ik ondersteun mijn weergave van hem:

  • Temidden op de snelweg, aan een snelheid van 100km/h zegt hij “Wait a second” omdat hij een foto wil nemen.
  • Het wakker worden verloopt zo bij hem: Hij slaapt diep, zit ineens recht, mompelt en zaagt wat en staat dan op. Elke keer weer.
  • Elke keer als hij een stuk dierenstront tegenkomt op het pad, hangt hij er met zijn hoofd boven en zegt: “Guys, I really think this shit is fresh.”
  • Het aantal foto’s dat hij per dag maakt komt neer op een totaal van 120. Waarvan 74 van zichzelf.
  • Dat hij hartenjagen niet kent, tot daar aan toe. Maar zelfs bij het delen van de kaarten loopt het fout. Bij hartenjagen krijgt iedere speler 13 kaarten. Hij had er 4 pogingen voor nodig om dit voor mekaar te krijgen.
  • Enzovoort enzovoort 🙂
    Ziezo, de kleine frustratie van me afgeschreven, ik kan weer een Mexicaan of 4 aan.

    Tot de volgende!

    Ohja: 5 Chinezen zijn nog altijd erger dan honderd Mexicanen