Movember update

De maand is bijna om en ik heb vorige week besloten om als een volwaardige movemberdeelnemer door het leven te gaan. Alleen een snor overgehouden dus.

Na ongeveer 26 dagen sparen is dit het resultaat:

Dit is dus het bewijs dat ik er voor een maand belachelijk heb bijgelopen, en in ruil daarvoor zou een donatie ten voordele van prostaatkanker toch iets bijdragen aan mijn maandlange belachelijkheid.
Doneren kan op deze site:
http://www.movember.com/m/2765178

Nog een verhaaltje van vorige week:
Donderdag ging ik samen met Jay, Thom, Steve en hun huisbazen (Jayson en Michelle) pokeren. Halverwege ons pokerspelletje merkte ik dat ik mijn sleutel vergeten was. Niet zo erg, ware het niet dat mijn deur langs binnen op slot kan, wat ik voor het gemak ook altijd doe en ik dus buitengesloten zat. Na het pokeren (ongeveer half 2 ‘s nachts) wandelde ik leuk terug naar huis om aan de voordeur te constateren dat deze op slot was. Dan maar de achterdeur proberen. Gelukkig was deze deur wel open en kon ik toch al he thuis binnen. Mijn deur was echter op slot dus ik had me al verzoend met op de zetel slapen voor een nachtje.

Ik hoorde dat JJ nog wakker was dus ging even vragen voor een kussen, maar JJ is natuurlijk niet zo maar iemand. Het is een neger, en ik wil nu niet het stereotype bevestigen, maar hij zei me dat hij mijn slot wel kon open krijgen met een draadje of een mes. Hij bleek toch niet zo een echte neger te zijn. Het slot hield me rotsvast uit mijn kamer. Dus ik ging op de zetel slapen.

Na een uurtje te liggen ronddraaien gaat er een deur tegenover mijn zetel open. Nummer 2 piept even naar buiten en ik zeg “I’m sleeping here cause I locked myself out of my room.” Ze antwoordde “Oh okay”. Inderdaad ZIJ. Nummer 1 heeft het mooi voor mekaar. Zijn vrouwtje kookt (de hele dag door), doet de was voor hem, poetst en gaat ook nog eens kijken welke gevaarlijke psychopaten er in de woonkamer slapen. Toch maar eens om tips vragen.

Het goede nieuws is dat mijn huisbaas de volgende morgen onmiddelijk bij me was om me zijn reservesleutel te lenen.
En het beste nieuws is dat ik het pokerspel gewonnen had en bijgevolg 30$ kon opstrijken.

Advertisements

WO III

Enkele verhaaltjes van de afgelopen paar dagen:

Donderdag

Ik ging even langs bij Thom en Jay omdat er niet echt veel te doen was, eindelijk eens een weekje examenvrij. We besloten dan maar een paar flesjes bier te openen en al snel werd het een dozijn. We speelden een Hollandse variant van hartenjagen met 70s rock muziek op de achtergrond. Hierna hadden we wel zin in een hapje eten en gingen naar de Subway downtown. Nadat we een halfuur gewacht hadden voor een simpel broodje besloten we voor de fun Sundance eens uit te checken. Sundance is de bar waar je op donderdag 5$ voor 3 flesjes bier betaalt en dat konden we moeilijk laten schieten. Even nadat Thom en Jay bijna aan het vechten waren met een te energiek dansende homo zag ik iets liggen op de grond. Ik vond er een Iphone die als bij wonder nog niet vermorzeld was door die “he thinks he can dance”-homo. Ik liet hem zien aan Thom en die graaide hem meteen mee, Hollander weet je. De volgende dag hoorde ik van Thom dat een meisje de Iphone was komen ophalen bij zijn thuis en wou hem zelfs 100$ geven. Thom, womanizer als hij is, vond haar gsm-nummer voldoende. (Onthou dit 😉 )

Vrijdag

Vrijdagavond hielden we een fifa-toernooitje samen met JJ, Joel, Thom en Jay.
Ik was vastberaden om van iedereen te winnen en bijgevolg ook de finale uitslag op mijn palmares te schrijven. Ik liet dit ook héél duidelijk merken en mijn arrogantie werd bestraft met vijandigheid tegenover mij zodanig dat iedereen tegen mij supporterde, maakte niet uit wie er won, zolang ik maar verloor. Mijn eerste wedstrijd tegen JJ won ik met 1-0 nadat ik de hele wedstrijd veruit de betere was. Ook de volgende wedstrijd tegen Joel won ik met sprekend gemak. De anderen verdeelden ondertussen wat puntjes onder elkaar op JJ na die buiten mij ook iedereen versloeg. Toen kwam ik tegen Thom uit, de minst ervaren fifa-speler uit het gezelschap. Ik scoorde vrij snel de openingsgoal met een prachtig plaatsballetje van Robben. Totdat die verrekte Thom in de laatste 5 minuten van de wedstrijd gelijk maakte, eerste punten verloren! Daar ging mijn clean sheet! Ok, goed, ik stond nog altijd op de leidersplaats in de tussenstand. Uiteindelijk kwam het aan op de laatste wedstrijd. JJ had na 4 wedstrijden 9 punten en ik had er 7 na 3 wedstrijden. Met andere woorden: ik moest winnen van Jay. Wederom scoorde ik de openingsgoal en verdubbelde de stand vrij snel daarna. Jay scoorde terug en het lukte hem om ook nog gelijk te maken in de tweede helft. 2-2. Mijn pet vloog door de kamer. Ik kreeg een terechte strafschop en zette die genadeloos om. 3-2. Even later, 4-2. 84e minuut: 4-3. Mijn stressniveau klom tot ongeziene hoogten (Kobe, als ge dit leest, ge weet hoe het er dan aan toe gaat.) 90e minuut, Jay scoort, 4-4, einde wedstrijd. Mijn trui vloog door de kamer, mijn hand plofte op de stoel.

Zaterdag

Off-campus-housing organiseerde een paintball activiteit. Uiteraard was de BeNe-formatie present. We kwamen te vroeg aan op de afgesproken plaats en hielpen een oude man met zijn boodschappen wat ons een karmaboost bezorgde. Eenmaal in de bus analyseerden we onze tegenstand. Een hoop andersgepigmenteerde medemensen, een hoop Chinezen en drie duitsers. Die drie duitsers kunnen we makkelijk aan, zie 1918 en 1945. Die andersgepigmenteerden die ik vanaf nu AG’s ga noemen, kunnen hoogstwaarschijnlijk wel met een geweer overweg. En die Chinezen, die snappen het allemaal niet zo best. We speelden 4 spelletjes waarbij we elke keer maar 50 balletjes kregen. Spel 1 en 2 hadden niet zoveel om het lijf buiten dat die Chinezen niks van paintball begrepen en continu hun beschermend masker afnamen. Nu ja, als ik een Chinees was zou ik ook wel alle mogelijkheden benutten om een ander kleurtje te krijgen. Het derde spel dan, game time! Ik ging samen met Thom langs de zijkant van het veld en knalde 3 Chinezen en een Duitser neer. Katsjing! Ik raakte nog een andere speler die te laf was om uit het spel te gaan dus probeerde hem de volle lading te geven en werd daardoor zelf geraakt. Het was waarschijnlijk een AG. Toen ik uit het spel was schoot die Duitser nog een keer op mij. Zo kunnen ze het wel natuurlijk, ik riep nog even “Stupid German” en schuilde in een huisje. In het laatste spel liet ik samen met Thom geweldig teamwork zien dat totaal niets opleverde, buiten een natte broek vanwege het sluipen in een moeras. Ja, we voelden ons echte mannen.

Nog een klein leuk weetje van zaterdag avond: Thom had afgesproken met het Iphone-meisje, waarvan hij niet goed wist hoe ze er uit zag. Ze had namelijk een mega-zonnebril op toen ze de Iphone terug kwam ophalen. Hij ontmoette haar en ik ging de quality-check doen. De quality-check is iets dat we in het leven geroepen hebben omdat Thom’s perceptie van schoonheid nogal vaag wordt nadat wat alcohol zijn brein bereikt. Het komt hier op neer: als Thom met een meisje praat, danst of whatevert, doe ik een quality-check en roep hem een nummer op een schaal van 1 tot 10 toe. Op geheel onbeschofte wijze in het Nederlands uiteraard. Ik deed dus de quality-check bij het Iphone-meisje en schreeuwde tegen Thom: “Drie! Drie! Drie!”. Ik zou die 100$ hebben aangenomen. Helaas bleef “Drie” de hele avond aan hem plakken, arme jongen. Karma voor het stelen van kostbare fifa-punten? I guess so…

Mijn huisgenoten

Ik praat wel altijd over die Chinezen, maar ik heb ze nog niet eens voorgesteld! Bij deze, mijn huisgenoten:

* Moses: Een vriendelijke kerel uit Sierra Leone, die hier DJ is en mij dus regelmatig gratis mee smokkelt en gratis drankjes geeft. Hij speelt Fifa en is ManU fan… Dat is er gewoon om vragen. Sinds Fifa 12 heb ik hem al ongeveer 14 keer op rij verslagen met Chelsea. Voor de rest is hij vooral lui, hij ligt de hele tijd in zijn zetel en hij heeft ook een aardige ‘beschermlaag’ op. Zijn kookkunsten zijn vrij beperkt tot maximum 4 verschillende gerechten volgens mij. Ik heb één keer geproefd en had meteen een liter water nodig om te blussen.

* Chinees nummer 1 en 2: Ik ken hun namen niet dus ik noem ze gewoon 1 en 2, 1 en 2 zijn een koppel, van ongeveer 23 jaar denk ik. Ze zijn getrouwd en nemen de gemeenschappelijke kamer volledig in beslag. 1, de jongen, is een vriendelijke kerel die mij altijd ‘buddy’ noemt omdat hij mijn naam waarschijnlijk ook niet weet. 2, het meisje (ik heb ook nog nooit een Chinees homo koppel gezien), is graatmager maar kookt hoeveelheden die alle ondervoedde kinderen in Moses’ thuisland dikzakjes kunnen maken. De tijdstippen waarop ze de hele keuken inpalmt zijn vrijwel altijd hetzelfde. Ze kookt om 9u, 12u, 18u, 20u en 24u.

* Chinees nummer 3: Hij is de kleinste Chinees van de hoop en is nog maar een paar maanden in Canada. Zijn Engels reikt niet verder dan “Joeee gooo klaaas todei?”, maar hij is tenminste wel vriendelijk. Zijn kookkunsten zijn rampzalig en ruimt nooit op, zijn ontbijt bestaat steevast uit frieten en voor een simpele steak te bakken vroeg hij mijn hulp. Hulpvaardig als ik ben zeg ik hem dat zoiets in een pan moet. Komt nummer 2 zich even moeien: “不,它不應該!” dus ik zeg: “可悲的是,我不會說中國”.

* Chinees nummer 4: Hij wordt ook wel eens “the one with the big head” genoemd. Hij is een informaticastudent en is er in geslaagd om de Moesson-wind mee te nemen tot in zijn kamer. Een grotere puinhoop heb ik nog nooit gezien. Als ik hem iets moet vragen moet ik eerst over een berg papier klimmen om dan met een liaan tot aan zijn bureau te slingeren. Hij kookt vooral tomaten.

* Steven: Steven is een grote, magere kerel. Hij speelt graag badminton, kan er niets van en hij kookt slechts één keer per dag. Ik heb een keer meegegeten met hem omdat hij het zo vriendelijk aanbood. Kip, met rijst: afschuwelijk. En dat voor een Chinees. Steven? Chinees?” Toen ik hem ontmoette zei hij zijn naam en na mijn 3de poging om die naam op een degelijke manier te herhalen zei hij gewoon “Steven”.

* Chloë is gewoon Belgisch, kookt ongeveer om de andere dag en ruimt op.

The Cookie Monster

Weer bijna een “werk”weekje achter de rug. De afgelopen dagen bestonden vooral uit naar de les gaan, lopen, zwemmen en fitnessen.

Dinsdag is winkeldag, dan krijg je 10% korting bij Sobey’s dus probeer ik om enkel op dinsdag inkopen te doen. Het logische gevolg is dat ik op zondag en maandag op brood en water leef. Afgelopen dinsdag kocht ik samen met Joel 3kg kip aan halve prijs. Het plan was om dit te verdelen zodat we toch ook eens kip konden eten (kip is verschrikkelijk duur hier). Toen we thuis aankwamen en de doos opendeden zagen we dat de stukken kip nog véél bot in hadden, maar echt veel. Vandaar de halve prijs waarschijnlijk. Aangezien de Chinezen veel kip eten, probeerde ik de doos aan hun te verpatsen.
Aankoopprijs: 25$
Verkoopprijs: 30$
We studeren Business Administration voor iets hé…

Woensdag ging ik voor een loopje samen met Joel rond Long Pond (Foto, let niet op die geeky brilsmurf, het was de enige foto op google 🙂 ). Hij had het lumineuze idee om een wegje in te slaan dat ons via trappen tot op de top van de berg net naast de universiteit bracht. We dachten dat er nog wel zo een wegje terug zou zijn dus we liepen verder toen we boven waren. Guess what, geen wegje terug. Zo wordt een halfuur lopen een uur :).

Het hoogtepunt van de week dan, op donderdag merkte ik dat mijn pizza uit de diepvries verdwenen was, niet zo erg, t zal wel een vergissing zijn. Todat Shuai (de enige die ik bij naam ken) me zei dat hij een doos ijs miste. Blijkbaar mistten de andere huisgenoten ook eten uit de diepvries, op z’n minst raar te noemen. Lijkt wel een spelletje Cluedo: volgens mij heeft de kleine Chinees met zijn bril het gedaan met een kandelaar, uiteraard in de keuken aangezien we geen balzaal, zitkamer, biljartkamer of serre heben.

Wordt vervolgd…

Normale leven: feesten en trainen

Na een weekje aanpassen en zoeken naar vanalles en nog wat is er nu eindelijk wat stabiliteit in mijn uitwisselingsleven, relatieve stabiliteit toch. De sobey’s (supermarkt) heeft geen geheimen meer voor me en ook het fornuis kan eindelijk mijn aanwezigheid appreciëren. De wasmachine is een ander verhaal, die spruttelt nog al eens tegen maar ook dat beestje wordt nog wel getemd.

Chinezen, daar zijn ze weer… Na de ‘housemeeting’, waar de huisbaas ons (hun) duidelijk uitlegde dat er opgeruimd moest worden om het leefbaar te houden, zijn ze opeens vriendelijker en properder! Ze blijven natuurlijk wel saaie nerds die de hele avond met hun twee computers (per man) zitten te spelen maar daar kan ik nog wel mee leven.

Woensdag zijn we naar Jungle Jim’s geweest, een ‘restaurant’ in het centrum van de stad. Restaurant is relatief hier, het is gewoon een restaurantomgeving waar ze fastfood op een bord serveren. Die avond was het “wings night”, all you can eat wings voor 15$. Na een hele dag mezelf gespaard te hebben liet ik me dan ook volledig gaan. De dag erna heb ik het schuldgevoel wel weggewerkt met een uur fietsen, 20 minuten lopen en 30 min fitness.

Donderdagavond hielden we een pokertoernooitje in ons huis. We jaagden de Chinezen weg uit de common room en ik geraakte net zoals de rest 5$ kwijt, Jay ging met de hele pot lopen. Blijkbaar trad het bier toen ook al in werking want we kregen wat geklaag van boze … Chinezen omdat we te veel lawaai maakten. Dan maar een taxi naar George street! Eenmaal op George street trokken we meteen naar Sundance, 3 flesjes bier voor 5$, geen verdere uitleg nodig. Rond 2u wou iedereen doorgaan maar ik ging met Jay en Thom (2 noorderburen) nog wat verder. Na een hotdogje trokken we naar Club V, zowat de enige club waar de dj house draait. Ik bewonderde samen met Jay nog even hoe Thom alle plaatselijke vrouwen, dik en dun, naar zich toe trok en nam dan een taxi naar huis samen met JJ (mijn enige niet-Chinese kamergenoot). It was a good night.

Vandaag heb ik mijn kamer opgeruimd, ja moeder: u leest het goed, omdat er toch niets te beleven was met dank aan orkaan Maria. Vanavond is er nog een Mexicaans feestje ter ere van de Mexicaanse Independence Day, gelukkig heb ik mijn moustachos nog niet geschoren vandaag.

Zo hervat ik dus het normale leven: feesten, zwemmen, fietsen en lopen…
En ook nog wat studeren tussendoor.

Adios!

Met alle Chinezen maar niet met deze…

Mijn eerste week in St. John’s zit er op, een korte samenvatting.

Eerste dagen

Toen we aankwamen werden we goed opgevangen door zowel de afgevaardigden van de universiteit als onze huisbazen die meteen met ons naar de supermarkt gingen om de noodzakelijke inkopen te doen. Niet veel later dook ik al mijn bed in om uit te rusten van de vermoeiende reis. De volgende dag regelden we de belangrijkste dingen op school en deden we verdere inkopen.

Over ons kot valt veel te zeggen. Het is een huis met 7 kamers, maar we leven hier met 8 personen omdat er een Chinees koppel een kamer deelt. De verdeling: 2 Belgen, 1 Sierra Leonees en 5 (!) Chinezen. “Multicultureel, ‘t is eens iets anders” was mijn eerste gedacht. Totdat ik de keuken en de badkamer wat beter bekeek. Blijkbaar kennen Chinezen het woord “opruimen” niet. Elke keer als er een Chinees gedoucht heeft is de hele badkamer nat en ze vinden het nie tnodig om dat op te drogen of wat dan ook. Ook houden ze zich de hele dag bezig met koken, waarbij ze uiteraard de hele keuken vuil maken en niet opruimen. Lekker hygiënisch! Pluspuntje: ze zijn wel heel vriendelijk, maar daar blijft het bij.

Met mijn ‘buddy’, een student waaraan ik gekoppeld ben door de universiteit hier, ben ik ook al naar Signal Hill en Cape Spear geweest. Signal Hill is de heuvel die aan de haven van St. John’s ligt en Cape Spear is het meest oostelijke punt van het Noord-Amerikaanse continent. Samen met hem heb ik ook al de stad verkend, dit zijn enkele conclusies:

* Alles is big, een kleine supermarkt hier heeft de grote van een normale Delhaize in België.
Een cola hier, maakt niet uit waar, heeft de grote van drie cola’s in België en meestal krijg je een gratis refill.
* De supermarkten zijn hier elke dag open tot 11u ‘s avonds, er zijn zelfs 24h supermarkten.
* 80% van de auto’s stopt voor voetgangers die willen oversteken
* Newfoundlanders hebben een grappig accent (Ierse invloed)

Start van de lessen

De eerste lessen startten afgelopen woensdag en ik kan er kort overzijn, op een vak na lijken ze behoorlijk makkelijk. Veel leerstof die we al gezien hebben in België en veel Chinese studenten, aangezien die amper Engels kunnen lijkt de taal ook geen struikelblok.

In deze lessen hebben we meteen andere exchange students leren kennen waarmee we donderdag George Street zijn gaan verkennen. George Street is een kleine straat met allemaal clubs of pubs naast mekaar. Supertoffe groep waarmee we waarschijnlijk de rest van ons semester gaan doorbrengen.

Onze huidige groep: 2 Belgen, 2 Nederlanders, 2 Fransen, 1 Mexicaan, 1 Zweed, 1 Italiaan en af en toe ook nog eens een verloren gelopen Duitser of Chileen.

Gisteren (zaterdag) was er een houseparty bij de Italiaan, georganiseerd door zijn huisgenoten. Er waren een hoop newfoundlanders die wisten dat er buitenlandse studenten zouden komen. Met andere woorden, ze hadden zich voorbereid. “We got screeched in”. Om een waardige Newfoundlander te worden moet je een shot rum drinken, vervolgens een vissenkop kussen en een rare zin in het Newfoundlands dialect nazeggen. Screeched in dus, met bijhorend certificaat van waardige Newfoundlander!

Dat was heel kort samengevat mijn eerste week in St. John’s, zo meteen bed in om morgen de eerste normale schoolweek aan te vatten (en hopelijk ook wat meer zwemmen en fitnessen want ik ben tot nu toe alleen nog maar een paar keer gaan lopen).

See you!