Movember

Waar de rest in de wereld zich in de maand november bevindt, bevinden we ons in Canada in de maand movember. In deze maand wordt er geld ingezameld voor het goede doel (prostaatkanker) door een snor te laten groeien. Uiteraard doen alleen mannen hier aan mee, we zitten nu eenmaal niet in Turkije.
En ja!
Ik doe ook mee!

Zij die denken “Goed zo Daan, eindelijk eens iets voor het goede doel!” moet ik teleurstellen. De enige bijdrage die ik lever is ervoor zorgen dat mannen die effectief geld inzamelen met hun snor er minder belachelijk uitzien. Want ik zie er uit als een zwerver. Een foto volgt later want ik ga echt niet als een Justin Bieber-fan een foto van mezelf in de spiegel van de badkamer maken. Mijn haar laten groeien en meisjesachtige liedjes meezingen tot daar aan toe, maar foto’s in de badkamer, daar doe ik niet aan mee!

Dat haar laten groeien liep ook nog fout deze week. Ik ging naar de kapper. Dodelijk als je met een Bieberkapsel wil terugkeren.
Mijn vorige kapper verhaal was eentje zonder happy ending, ik had een uur en 30$ van mijn leven verspild en niemand zag dat mijn haar geknipt was.

Troy en Aislinn raadden me afzonderlijk aan om naar The Head Room te gaan, dat moest dus wel een goed kapsalon zijn. Dus ik maakte een afspraak en ik kreeg “stylist X” aangewezen, ik verstond haar naam niet vandaar de X. Dus ik wandelde naar het kapsalon en wachtte totdat X me kwam ophalen. “Doan?”.Iedereen spreekt mijn naam hier verkeerd uit dus ik dacht wel dat ze mij bedoelde. Ik keek rond me om te zien wie me roepte maar zag niets. Totdat ik merkte dat er een dwerg voor me stond. X was maar een meter groot (met enige zin voor overdrijving). “We’re first going to have a talk and then I’ll wash your hair and we can come back to give you a haircut.” Ik heb geen dwergenallergie dus dat praatje kon er wel vanaf. Toen ze uiteindelijk mijn haar begon te knippen merkte ik dat ze moeite had met mijn grootte, of eerder haar grootte. Ze kon met moeite de bovenkant van mijn hoofd zien, zelfs nadat ze de stoel op het laagste niveau had gezet. Ik dacht bij mezelf “Dit loopt weer fout”. Komt er ook nog een stagiare naast me staan om de hele tijd te kijken hoe X mijn haar knipt, gezellig is anders. Een uur later kwam ik buiten met een degelijk kapsel, niet geweldig maar gelukkig absorbeert mijn zwerver-ringbaardje alle aandacht. Het blijft me wel een raadsel waarom ze hier zoveel tijd nodig hebben om mijn haar te knippen. In België deed Luciano het zelfs in een halfuur en in dat halfuur kwam ik alles te weten van zijn moestuin tot zijn Italiaanse roots. Mijn huidige kapper in België heeft zelfs maar 15 minuten nodig. Acja, het leven als dwerg is al moeilijk genoeg dus dat vergeven we haar wel.

Omdat JJ niet meer een fifa toernooitje wil houden in zijn kamer (ik vermoed omdat hij bang is dat ik het kot helemaal afbreek als ik verlies) moeten we onze tijd dat we niet studeren of met een kater vechten op andere manieren doden. Bowlen in St. John’s! Gelukkig ben ik niet zo een slechte verliezer in bowlen als in fifa. Mede omdat ik gewend ben te verliezen met bowlen maar vooral omdat frustraties uitwerken met bowlingballen redelijk fout kan lopen.

PS: ik denk er over na om Peter Goossens van de troon te stoten met mijn exponentieel verbeterende kookkunsten, waar ik waarschijnlijk een volgende blog aan ga wijden.

Advertisements

Mijn huisgenoten

Ik praat wel altijd over die Chinezen, maar ik heb ze nog niet eens voorgesteld! Bij deze, mijn huisgenoten:

* Moses: Een vriendelijke kerel uit Sierra Leone, die hier DJ is en mij dus regelmatig gratis mee smokkelt en gratis drankjes geeft. Hij speelt Fifa en is ManU fan… Dat is er gewoon om vragen. Sinds Fifa 12 heb ik hem al ongeveer 14 keer op rij verslagen met Chelsea. Voor de rest is hij vooral lui, hij ligt de hele tijd in zijn zetel en hij heeft ook een aardige ‘beschermlaag’ op. Zijn kookkunsten zijn vrij beperkt tot maximum 4 verschillende gerechten volgens mij. Ik heb één keer geproefd en had meteen een liter water nodig om te blussen.

* Chinees nummer 1 en 2: Ik ken hun namen niet dus ik noem ze gewoon 1 en 2, 1 en 2 zijn een koppel, van ongeveer 23 jaar denk ik. Ze zijn getrouwd en nemen de gemeenschappelijke kamer volledig in beslag. 1, de jongen, is een vriendelijke kerel die mij altijd ‘buddy’ noemt omdat hij mijn naam waarschijnlijk ook niet weet. 2, het meisje (ik heb ook nog nooit een Chinees homo koppel gezien), is graatmager maar kookt hoeveelheden die alle ondervoedde kinderen in Moses’ thuisland dikzakjes kunnen maken. De tijdstippen waarop ze de hele keuken inpalmt zijn vrijwel altijd hetzelfde. Ze kookt om 9u, 12u, 18u, 20u en 24u.

* Chinees nummer 3: Hij is de kleinste Chinees van de hoop en is nog maar een paar maanden in Canada. Zijn Engels reikt niet verder dan “Joeee gooo klaaas todei?”, maar hij is tenminste wel vriendelijk. Zijn kookkunsten zijn rampzalig en ruimt nooit op, zijn ontbijt bestaat steevast uit frieten en voor een simpele steak te bakken vroeg hij mijn hulp. Hulpvaardig als ik ben zeg ik hem dat zoiets in een pan moet. Komt nummer 2 zich even moeien: “不,它不應該!” dus ik zeg: “可悲的是,我不會說中國”.

* Chinees nummer 4: Hij wordt ook wel eens “the one with the big head” genoemd. Hij is een informaticastudent en is er in geslaagd om de Moesson-wind mee te nemen tot in zijn kamer. Een grotere puinhoop heb ik nog nooit gezien. Als ik hem iets moet vragen moet ik eerst over een berg papier klimmen om dan met een liaan tot aan zijn bureau te slingeren. Hij kookt vooral tomaten.

* Steven: Steven is een grote, magere kerel. Hij speelt graag badminton, kan er niets van en hij kookt slechts één keer per dag. Ik heb een keer meegegeten met hem omdat hij het zo vriendelijk aanbood. Kip, met rijst: afschuwelijk. En dat voor een Chinees. Steven? Chinees?” Toen ik hem ontmoette zei hij zijn naam en na mijn 3de poging om die naam op een degelijke manier te herhalen zei hij gewoon “Steven”.

* Chloë is gewoon Belgisch, kookt ongeveer om de andere dag en ruimt op.