Roadtrip, part 2

Na 17u kwamen we dus eindelijk aan in Rocky Harbour, de metropool in Gros Morne (het nationaal park). Ons hostel vinden was geen probleem aangezien deze metropool zowat de grootte heeft van Hees. De kamer viel super goed mee dus meteen bed in voor een korte nacht. Om 10u ging de wekker, we wouden immers 2 wandeltochten doen die dag. Zo gezegd zo gedaan, prachtige natuur gezien en ook nog een verdwaalde Mexicaan die continu foto’s van zichzelf nam, of hoorde die bij ons?
Later die avond nog wat gegeten en vroeg gaan slapen, want zondag stond ons het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van de trip te wachten.

De wekkers van 8u kregen een vierdubbele snooze te verwerken en we stonden allen pas op om 9u, ofja… ik en Thom toch. Yadin en Joel werden pas wakker nadat ze enkele kussens naar hun hoofd geslingerd kregen. Na het ontbijt en het maken van een overlevingspakket vertrokken we met de auto naar de voet van Gros Morne Mountain: de hoogste berg in het hele park, welgeteld 809 meters hoog. Aan de voet ontmoetten we nog een Zwitsers koppel die de hele wandeling in onze buurt zouden vertoeven. Vriendelijke mensen.

Ready. Set. Go.

We vertrokken voor een 6-8u wandeltocht die “strenuous” oftewel inspannend zou zijn. Overdreven, dachten wij, dat zal wel de inspanningsgraad voor oudjes op een stok zijn. Na de eerste 4 aanloopkilometers door het bos stelden we onze perceptie over strenuous bij tot de inspanningsgraad voor oudjes zonder stok. Het platform dat ons info verschafte over de vegetatie en andere nutteloze dingen wees een route aan die leek te lopen naar een berg bedolven onder het sneeuw. En dan spreek ik nog niet over de hellingsgraad. Logica bracht ons bij de berg aan de overkant die wel een mooi pad kon herbergen. Niet dus. Het “pad”, dat nauwelijks een pad was, liep in rechte lijn naar de top van de berg.
We baanden ons een weg door een halve meter sneeuw en het grootste aantal stenen dat ik in mijn leven van dichtbij gezien heb. Na een uurtje bergbeklimmen bereikten we de top, zonder uitzicht, het was te mistig. We kwamen op de top ook nog een Filipijns koppel tegen die het pad kwijt waren. Blijkbaar kennen ze geen pijltjes in de Filipijnen. Het pad dat ons terug tot aan de voet zou leiden bleek van zachtere aard te zijn, maar eigenlijk liepen we gewoon langs een klein riviertje naar beneden. Natte voeten in het kwadraat. Op die afdaling hoorden we ook nog een raar geluid, een monotoon geluid. “Yes, eindelijk zien ze een of ander beest!”. En een beest zagen we, een Mexicaans die foto’s van zichzelf trok. Of hoorde hij bij ons? Blijkbaar wel, wat verklaart waarom hij op dezelfde kamer als ons sliep.
Lekkere wandeltocht, en best wel zwaar, strenuous heeft een heel andere betekenis gekregen.

‘s Avonds ging ik nog met Thom naar een restaurantje om een Moose-burger te eten (elandburger). Nadat we ons eten besteld hadden zat er opeens een Mexicaan langs me. Oh ja, die hoorde bij ons.

Over die Mexicaan valt overigens veel te vertellen.
Ik schets even zijn persoonlijkheid aan de hand van stereotype eigenschappen voordat ik met jullie een selectie van lachscènes deel.
Hij is het soort kerel die meezingt met elk liedje op de radio.
Hij is het soort kerel die het volume van het toetsenbord op z’n gsm op maximum zet.
Het soort kerel die een oneindige stroom van foto’s lanceert op Facebook.
Het soort kerel die de hele tijd niets staat te doen, maar als je wil vertrekken toch nog altijd op zich laat wachten.
Het soort kerel die een oneindige stroom foto’s van zichzelf zonder significante achtergrond lanceert op Facebook.
Die mompelt en niet door heeft dat mompelen onverstaanbaar is.
Die “Jajajaja” zegt in plaats van “Hahahaha”.

Ik ondersteun mijn weergave van hem:

  • Temidden op de snelweg, aan een snelheid van 100km/h zegt hij “Wait a second” omdat hij een foto wil nemen.
  • Het wakker worden verloopt zo bij hem: Hij slaapt diep, zit ineens recht, mompelt en zaagt wat en staat dan op. Elke keer weer.
  • Elke keer als hij een stuk dierenstront tegenkomt op het pad, hangt hij er met zijn hoofd boven en zegt: “Guys, I really think this shit is fresh.”
  • Het aantal foto’s dat hij per dag maakt komt neer op een totaal van 120. Waarvan 74 van zichzelf.
  • Dat hij hartenjagen niet kent, tot daar aan toe. Maar zelfs bij het delen van de kaarten loopt het fout. Bij hartenjagen krijgt iedere speler 13 kaarten. Hij had er 4 pogingen voor nodig om dit voor mekaar te krijgen.
  • Enzovoort enzovoort 🙂
    Ziezo, de kleine frustratie van me afgeschreven, ik kan weer een Mexicaan of 4 aan.

    Tot de volgende!

    Ohja: 5 Chinezen zijn nog altijd erger dan honderd Mexicanen

    Advertisements

Roadtrip, part 1

Ik schets even een basisroadtrip: je rijdt met een auto naar één of meer bestemmingen.

Onze roadtrip verliep even anders.

Ik ging vrijdagochtend samen met Thom naar het bedrijf dat ons een auto verhuurt om de auto op te pikken op het afgesproken uur, 8u30. Stipt als we zijn stonden we er om half negen, voor gesloten deuren. Toen er eindelijk iemand kwam opdagen om 9u bleek dat we het met een andere auto moesten doen. Die auto op zich viel wel mee, de extra kosten niet. Enfin, we registreerden Thom als ‘main driver’ en we zouden de anderen in Gander als ‘additional driver’ registreren. Gander is een stad halverwege onze route op ongeveer 300km van St. Johns. We bereikten Gander na een goeie 3u rijden, deden een MacDonaldsje en een Dollaramatje om daarna naar het Avis bureau te gaan. Op dat Avis bureau vertelde een mevrouw met middaghumeur dat het niet mogelijk was om een extra driver te registreren. Ik zet het even op een rijtje: de hoofdbestuurder moet ouder zijn als 21 en is verantwoordelijk, de additionele bestuurders moeten minimaal 25 zijn. Logica kennen ze niet bij Avis…

Dan moet Thom maar de hele route rijden wat hij ook deed, held. Met nog 250km te gaan, de volledige route was 700km, kwamen we in een file terecht. We kwamen geen meter vooruit en de politie vertelde ons dat we minimaal 3u zouden stilstaan. We stapten uit, dwaalden wat rond en kwamen te weten dat er een ongeluk was gebeurd. Een grote tanker en een auto waren betrokken met 2 doden als gevolg. We vroegen of er een mogelijke omweg of alternatieve weg was maar kregen een negatief antwoord. Hierdoor besloten we terug te keren naar de laatste grote stad… 20000 inwoners is hier immens. In de plaatselijke subway vertelde men ons dat er nog eens 3u wachttijd bijkwam. We besloten het er toch op te wagen en kwamen uiteraard weer vast te zitten. Op het moment van schrijven is het kwart voor elf en staan we (opnieuw) vast voor een uur of drie. Het is nu al ongeveer 8u geleden dat het ongeluk plaatsvond en gedurende die tijd is newfoundland dus in twee ,voor elkaar onbereikbare, delen gesplitst. Ondenkbaar maar voor sommigen misschien wenselijk in België.

Onze roadtrip mist dus het ‘rijden’-gedeelte. Ach ja, ik heb weer iets om te vertellen.

Update: na 17,5u zijn we eindelijk aangekomen.

First times

Het is al anderhalve week geleden dat ik m’n blog nog geupdate heb, en dat vanwege:
* Schoolprojecten
* Examens
(ja we moeten hier ook effectief studeren!)
* Mijn “trainen heeft voorrang”-regel
* Algemene luiheid, waarvan ik het engelse equivalent nu ook ken: ik ben een slacker!

Naast deze geweldig interessante en spannende activiteiten heb ik ook nog een deel first times meegemaakt in die anderhalve week.
Zo had ik mijn eerste bus crawl, uitgenodigd door Martin, een kerel die we in de Subway om 4u snachts hadden leren kennen. Een bus crawl is praktisch hetzelfde als een pub crawl, alleen dat je je verplaatst met een oldschool schoolbus.
Het positieve: we hebben veel gratis bier gekregen, al dan niet terecht (‘ticket’fraude enzo…)
Het negatieve: de pubs die we bezochten waren ronduit slecht: geen muziek, en enkel de vaste tooghangers… Nu ja, waar we in België vaste tooghangers hebben, hebben ze hier vaste gokkers. In elke pub stond er een rij van ongeveer 6 goktoestellen (varianten van dat ene spel waar je de hendel naar omlaag trekt en hoopt dat er een berg muntjes uitvalt), steeds bevolkt met mensen die een waren geworden met de barkruk waar ze op zaten. De bus zette ons uiteindelijk downtown af waar we naar Club V gingen om er alsnog een geslaagde avond van te maken.

Toen om 3u de club sluitte was het tijd voor een nieuwe first time: poutine.
We gingen naar Celtic Heart (de wimbledon van St. John’s) en ik bestelde mijn allereerste poutine.
Rotzooi (klik hier voor een foto). Het is gewoon een berg frieten overgoten met gravy (‘vleesnat’) en kaas. Op zich wel lekker maar gewoon te vettig. De dag erna heb ik mijn schuldgevoel weggelopen 🙂

Een andere first time was naar de kapper gaan in Canada.
Ik had een zaak gevonden die wel leek op een soort Visa Versa van bij ons, “The Hair Factory”. Dus afspraakje gemaakt en ik stond er stipt op het afgesproken uur. Mijn kapper was Glenn en natuurlijk was hij homo.
Alles leek zeer goed te gaan tot en met het wassen van mijn haar.
Dan begon hij te knippen…
Hij leek wel iemand met een haarfobie. Hij knipte per millimeter en volledig willekeurig, dan eens opzij, dan vanachter, nog maar eens op zij en oh ja vanboven ook nog een millimetertje eraf.
Tussendoor kwam ik zowat alles te weten over hem: hij kijkt graag naar ‘Modern Family’ en kan niet overweg met zijn 2 broers en 2 zussen, zijn jongste broer is een heuse “pain in the ass” maar de laatste tijd begint hij wat closer te worden met zijn oudste zus. Ik gok vanwege dezelfde interesse wat betreft de partnerkeuze.
Na een uur millimetertjes knippen leek het voor mij alsof er totaal niets geknipt was, dus toen hij vroeg “Is it good like that?” zei ik maar gewoon ja om me daarna snel weg te maken.Toen ik thuis kwam checkte ik nog even en mijn haar zag er alles behalve geknipt uit.

Achja beter te lang dan te kort, uiteindelijk merkte ik dat mijn haar toch wel wat ingekort en uitgedund is maar of dat door de kapper komt of door de examenstress …who knows…
(De mensen die me kennen weten het antwoord op deze vraag zonder moeite)

Morgen ga ik samen met Thom, Joel en Yadin naar Gros Morne, het nationaal park in Newfoundland. We rijden ongeveer 700km met een gehuurde auto, een coole auto potverdorie! (fotootje)
Het plan is dat we daar wat gaan wandelen in de bergen en er gewoon een leuke roadtrip van maken.

Een volgende update volgt maandag als we terug zijn uit Gros Morne 🙂

See you!

Toronto & Montréal

Tijdje geleden dat ik nog een blog postte, maar ik had het te druk 🙂

Toronto dus, de busreis viel goed mee (het was ook maar een uur of twee) en het hostel was basic maar voldoende voor mij. De eerste dag hebben we de stad verkend en leerde ik een Canadees kennen waarmee ik nog wat in de bar van het hostel gezeten heb. Dag 2 bevatte een bezoek aan de ‘Toronto-islands’, super mooie eilandjes. Ze lijken wel een Canadese versie van bokrijk. S’avonds nog maar eens naar een bar geweest in Toronto, want Toronto staat bekend voor zijn nachtleven. Weer wat gekke Canadezen leren kennen en goed gelachen.

Daarna reisden we met de trein richting Montréal. De trein was minder comfortabel als de vorige maar met wat muziek en een goed kussentje valt het wel mee. In Canada moet je trouwens ook je bagage inchecken, net zoals in een luchthaven.

De eerste avond in Montréal ben ik Mount-Royal gaan bezoeken, een berg aan de rand van de stad waarop je een prachtig uitzicht hebt over Montréal en zijn omgeving. De volgende dag verhuisde ik naar een hostel in Montréal waar ik meteen 2 Duitsers en 4 Britten leerde kennen (ik lag op een kamer voor 10 personen). We spraken af om samen op ‘Pub crawl’ te gaan. De pub crawl was een activeit georganiseerd door het hostel waarbij je op één avond drie verschillende pubs of clubs bezoekt. In de namiddag bezocht ik Oud-Montréal, waar je een mengeling van oude en nieuwe bouwstijlen terugvindt (zie foto’s). ‘s Avonds maakten we allemaal samen nog wat spaghetti om daarna naar de pub crawl te gaan, de Britten zaten 2 maanden in de USA en aangezien ze net geen 21 waren mochten ze daar niet drinken en wouden ze zich, tijdens hun eerste nacht in Canada, eens goed laten gaan. De eerste twee bars hielden ze het nog rustig net zoals ik en de twee Duitsers. Maar in de club begonnen we er aan, we bestelden ieder een rondje tequila’s, dus iedereen had ongeveer 6 shots in een half uur. Ik overleefde ze redelijk goed en kon de rest van de avond lachen met de Britten :-). Eentje, Alex, overleefde ze minder goed en was compleet ‘perte totale’. We stopten hem in een taxi en gaven de taxichauffeur een briefje met het adres van het hostel. Wat we de dag erna te weten kwamen was dat hij van de chauffeur een zakje had gekregen om in over te geven maar hij wist het verschil niet meer goed tussen het zakje en de volledige achterbank… Waarop de chauffeur hem eruit gooide en hij per toeval op het hostel uitkwam. En dat was slechts één verhaal.

Aangezien er in het hostel niet veel bedden vrij waren moest ik de tweede dag van kamer verhuizen, dus ik pakte al mijn spullen in en ging naar de receptie om uit te checken en terug in te checken. Nu bleek dat ik naar een ander bed, in de zelfde kamer moest verhuizen. Een misverstand dus en toen ik terug, gepakt en gezakt, de kamer binnenkwam lag iedereen quasi op de grond van het lachen.

Hierna besloten we er allemaal samen op uit te trekken en rustig door Montréal te wandelen. Er was nog een Australisch meisje bijgekomen met de grappige naam “Monique Hore”. We slenterden door Oud-Montréal en vonden een parkje langs de rivier waaraan Montréal gelegen is. Hier hebben we de hele namiddag in het gras gelegen en gelachen met alle weirdo’s die voorbij wandelden, en dat waren er veel. ‘s Avonds maakten we weer wat pasta samen, en gingen we weer naar een pub waar ik iedereen een Hoegaarden aanraadde, om te stoefen over het Belgisch bier. Klik hier om te zien hoe die Hoegaarden eruit zag. Niet fameus, net limonade. Daar ging mijn gestoef over het Belgisch bier. Het was verder nog een gezellige avond met een heel toffe bende waarvan ik er zeker nog een paar ga terugzien.

De vluchten naar St. John’s op donderdag verliepen vlot en ik sprak op het vliegtuig nog met een kerel die in St. John’s woont en me vertelde dat het hier echt wel goed gaat zijn.

See you!

Niagara Falls

Another trip, another blogpost 🙂

Vandaag reizen we met een bus (Coach Canada) naar Toronto, deze keer toch wat voorzorgen genomen en niet met de taxi maar te voet naar het busstation gegaan. Het was ook maar 15 minuutjes wandelen in stralend weer.

Even back in time: Niagara Falls. Ik wist niet goed wat te verwachten van de watervallen, wondermooi of overrated natuurwonder? We kwamen ’s avonds aan in onze B&B dus bleef er geen tijd over om een kijkje te gaan nemen. De volgende morgen wandelden we wel naar de watervallen nadat we voor de eerste keer een fatsoenlijk ontbijt gekregen hadden: spek met eieren. Van ver zagen we de watervallen opduiken, we zagen toen enkel de Amerikaanse kant. Mijn eerste reactie was overrated natuurwonder.

Todat we onze eerste activiteit deden, Maid Of The Mist. Je scheept in op een bootje en vaart rakelings langs de Amerikaanse watervallen en bijna tot IN de Canadese. De Canadese watervallen zijn super groot en in de vorm van een hoefijzer. Met de boot kwamen we tot midden in dat hoefijzer waar al de waterdamp samenkomt. Het gevoel dat je daar hebt is onbeschrijflijk, een straffe wind vergezeld van een “regendouche”. Bekijk het filmpje op mijn fotoalbum of op facebook maar eens.

Hierna wandelden we verder tot aan de Canadese watervallen. We worstelden ons door duizenden giftshops (overdrijven mag hé) en we zagen de prachtige “Horseshoe falls”. Volgende activiteit: “Journey behind the falls”. Je komt in een gang achter de watervallen, maar dit was niet zo speicaal, je ziet gewoon… water … Wat wel de moeite waard was waren de “observation decks”. Dit dubbel platform ligt vrijwel tegen de zijkant van de waterval aan. Met andere woorden: kletsnat, wondermooi.

’s Avonds gingen we de watervallen lang de Amerikaanse kant bekijken. De verlichte watervallen waren mooi, maar geef mij maar ‘puur natuur’. Later op de avond keken we nog naar het vuurwerk vanop de brug tussen Canada en de VS. Check de foto’s maar eens ;-).

Onze dag aan de falls was zwaar (ik schat dat we een 15km gewandeld hebben) dus gingen we maar op tijd slapen. Deze morgen was ik al vroeg wakker en ben ik gaan lopen, een kleine 6km. Tot aan de watervallen en terug. Het voordeel is dat er op dat tijdstip amper toeristen zijn en je de watervallen perfect kan zien. De Canadese watervallen waren prachtig in het ochtendgloren, een heel andere uitstraling dan overdag of ’s avonds. Na een doucheke kregen we pannekoeken als ontbijt, heerlijk!

Ohja, conclusie: wondermooi, niet overrated.

See you!

New York dag 3-5

Hello there!

Vandaag reizen we van NY naar Niagara Falls met de trein. De reis duurt ongeveer 9u dus k heb weer wat tijd om de blog te updaten. Ik zal maar hervatten waar de vorige blogpost gestopt is: we gingen iets drinken met Ricardo en Tomas. We stonden er wel niet bij stil dat je in de VS 21 moet zijn om überhaupt een bar binnen te mogen. Maar na enkele pogingen toch een restaurant/bar gevonden waar geen controle aan de ingang was. Ik probeerde een Manhattan-cocktail, maar dat was niet echt meegevallen dus het volgende rondje werd het een Stella… Jup, een Stella, blijkbaar een heel geliefd bier hier in de VS. De volgende dag begon voor mij zoals alle andere in NY: een koffietje van de Starbucks of een andere winkel, mijn favoriet: Café Latte. Daarna besloten we Empire State Building te bezoeken vanwege het prachtige weer. En het weer was prachtig, het ESB is hoger dan de Eiffeltoren en in combinatie met een hemelsblauwe lucht levert dat indrukwekkende vergezichten op (zie foto’s). In de namiddag trokken we helemaal naar het westen van Manhattan voor de Circle Line Cruise, een rondvaart op de Hudson rond Manhattan en tot aan de rand van Liberty Island waar het Vrijheidsbeeld staat. Wederom spreken de foto’s voor zich . Maandagavond trokken we terug naar Times Square om bv de grote M&M-store te zien.

Dinsdag was de dag waar het meest gewandeld moest worden en so was it. We namen de metro richting Ground Zero maar onderweg stapten we even uit om B&H te bezoeken, de plaatselijke Mediamarkt in vergevorderde vorm. Super goedkoop: Ipad 2 300 euro goedkoper als in België en super modern. Als je er iets wilt kopen moet je naar de balie van het desbetreffende deel van de winkel gaan en ze geven je een bon waarmee je naar de kassa moet gaan, ondertussen sturen zij jouw product in een mandje op een transportband naar de kassa waar de aankopen op de klant liggen te wachten…
Enfin, Ground zero dus, daar was niet zo veel te zien. We zijn er geweest & that’s it. We wandelden richting het Financial District en meteen leek het alsof we in een andere stad waren: kleine straten, mooie flatgebouwen, mannen in maatpak,… Na Wall Street van dichtbij gezien te hebben trokken we naar Chinatown wat niet zo speciaal en eerder vuil is. Zo ongezellig als Chinatown was, zo gezellig werd het in Little Italy. Kleine straatjes en gezellige restaurantjes zorgen ervoor dat je je helemaal in Italië voelt. Iets na de middag, ten tijde van de aardbeving, aten we wat in Pellegrino’s. Super restaurant, ik at de beste lasagna ooit voor 10$, een aanrader! Na Little Italy kom je meteen terecht in SoHo, een wijk met veel designerwinkels. S’avonds bezochten we nog samen met Ricardo en Tomas Top of the Rock, praktisch hetzelfde als Empire State Building alleen verandert de skyline na zonsondergang in een lichtjesparadijs, nog maar eens: zie foto’s.

Woensdag gingen we terug naar SoHo om wat te shoppen, met succes. ’s Avonds bezocht ik in m’n eentje nog de New York Public Library om een tentoonstelling van oude geschriften etc te zien maar ik was helaas te laat, het was al gesloten. Wel een super mooi gebouw, die public library.

Onze laatste dag in NY is er eentje om nooit te vergeten. Onze trein vertrok om 1:15 namiddag. Ik stond vroeg op om bagage in te pakken, uit te checken en toch nog vlug naar die tentoonstelling in de Public Library te gaan (Chloë bleef in het hostel om nog rustig alles in te pakken). Die tentoonstelling was wel de moeite waard, er mochten geen foto’s gemaakt worden dus ik heb maar een paar sneak shots met m’n gsm gemaakt. Er lagen boeken van Egyptenaren, Engelse schrijvers uit de 16e, 17e en 18e eeuw en ook Mein Kampf van Adolf Hitler. Verder lagen er authentieke composities van Beethoven en het boek dat Karl Marx had geschreven over het kapitalisme. Hierna vertrok ik terug naar het hostel waar we nog vlug de treintickets lieten uitprinten. We kochten nog wat drank en broodjes voor in de trein en het plan was toen om een taxi te nemen. Het was 12:30 en ik dacht dat de trein om 1:15 was. We besloten om een taxi te nemen naar Penn station vanwege het gemak. Een taxi te pakken krijgen bleek al een heuse opdracht en toen we die eindelijk hadden, wou de chauffeur nog een koffietje gaan halen. Ok, we hadden nog wel een halfuur en volgens de taxichauffeur was het maar 10 minuutjes rijden. Hij had echter niet de drukte er bijgerekend, ik kwam nog nooit zo veel rode lichten tegen en daarbovenop kwam nog eens dat Chloë dacht dat de trein om 1:00 vertrok, eerste stressmoment! Ons hostel was op 55th street en Penn station ligt op 33th street, toen we om 12:45 nog maar aan 48th street waren besloten we uit te stappen en naar het station te wandelen/lopen. Het was nog meer dan 10 blokken verder dus een hele opdracht met +/- 30kg aan bagage op mijn rug. Ik ging zo snel als mogelijk door om de tickets al te registreren daar en ik zei tegen Chloë dat ik haar terug zou ontmoeten aan de ingang van het station. Ik checkte nog vlug hoelaat de trein was en inderdaad het was 1:15, eerste opluchting. Nadat ik de tickets afgedrukt stond ik buiten aan het station te wachten. Maar geen Chloë te zien, ik had de hoop al op gegeven na 3 keer gebeld te hebben en ik 1:13 op m’n klok zag staan. Tot ik telefoon kreeg van Chloë, ze was al binnen en stond aan het juiste perron, ik moest er nog vlug naartoe spurten, tweede stressmoment. We haalden het en we waren geen 30 seconden in de trein of de trein vertrok, tweede opluchting. Het was de laatste trein richting Niagara Falls dus als we die gemist hadden zaten we, serieus, in de shit.

Eind goed al goed en zo meteen komen we aan in het dorp bij de watervallen, die we pas morgen gaan bezoeken. Over de treinen hier heb ik trouwens alleen maar positieve dingen te zeggen. Het systeem van ticketcontrole is veel beter en 2e klasse hier is als 1e klasse bij ons, plus ze hebben stopcontacten en een snack car. NMBS, kom hier eens kijken hoe het moet aub.

See you!

New York dag 1-2

Om met de deur in huis te vallen: mijn eerste vlucht viel wel mee, 8u is lang maar enkel het zien van New York maakt het meer dan goed. Nadat we aangekomen waren kregen we de verwachtte security-check: een vragenlijst, vingerafdrukken en een fotoke. Tijdens het wachten op de bagage ontmoetten we een Amerikaan die 3 maanden in Maastricht onderzoek heeft gedaan, kleine wereld! Na de bagage kom je meteen buiten waar taxi’s staan te wachten, dus de werkelijke omvang van JFK hebben we niet gezien. We werden meteen aangeklampt door een gestresseerde man: “are you going to manhattan? I’ve got a taxi, follow me”. Wij “op goed geluk” mee met de man en we belandden in een rammelend busje waar nog 7 anderen in zaten. Op weg naar Manhattan reden we door Brooklyn en vrijwel meteen herken je de wijken van uit ‘de film’.

Eenmaal aangekomen in het hostel bleek dit heel goed mee te vallen (zie foto’s). Op de kamer, waar nog 4 anderen logeren, was niemand te bespeuren dus besloten we de nabije buurt te verkennen. In NY is alles wel nabij dus er moest een keuze gemaakt worden, Central Park. Het is verbazingwekkend om te zien dat er zo een park in het midden van een metropool kan liggen. Het is een park zoals je er in België geen enkel vind, er is een omliggende ‘ring’ waar je voortdurend mensen ziet fietsen of lopen. Binnen deze ring zijn er kleine paden, vijvers, grasvelden, honkbalvelden, enz… Om de grootte van het park te schetsen: wij hebben deze wandeling gemaakt en deden er ongeveer 3u over. Het park is nog meer dan dubbel zo groot :-). Na deze verkenning was het al donker en besloten we terug te gaan naar ons hostel, waar we meteen met een probleem geconfronteerd werden. Blijkbaar was er een bed dubbel geboekt en had een van ons twee geen slaapplaats, gelukkig bleek het om een vergissing te gaan. Later op de avond ontmoetten we onze kamergenoten, een Braziliaan (Ricardo) een stille Spanjaard (Gonzalo) een Frans meisje zonder naam en een Argentijn (Thomas).

De eerste nacht in NY viel niet zo heel goed mee, het is hier heel warm en enorm vochtig (80%). Ook het tijdsverschil zal wel zijn invloed gehad hebben. Chloë sliep nog en aangezien ik klaarwakker was besloot ik om een Amerikaans ontbijt te halen, met andere woorden een koffiebeker en een croissant. Koffiebekers zijn alomtegenwoordig in NY, net zoals de mp3-speler. Aangezien de weersvoorspelling voor vandaag niet al te best was besloten we om de winkelstraat te verkennen en in de late namiddag het American Museum of Natural History te bezoeken. We namen de metro tot aan Bloomingdales (bekend vanuit Friends, de Harrods van NY zeg maar). Alles in NY is huge, zo ook Bloomingdales. De winkel is een shoptempel in alle mogelijke manieren: je vindt er parfum, zonnebrillen, schoenen, merkondergoed, massa’s kleren, bedden, tafelservies, enz… Na wat ‘windowshopping’ in Bloomingdales gingen we naar het American Museum of Natural History, waar we meteen een city pass kochten (goedkoper boekje met vouchers voor bv empire state building). Hierbij was een gratis “journey to the stars” inbegrepen. Dit was een speciale videovoorstelling. Klik hier voor de trailer. Het enige verschil is dat we in een bolvormige zaal zaten in stoelen die naar het plafond gericht waren. Wat je op youtube ziet, kregen wij te zien in uitgebreide vorm, over de volledige oppervlakte van de bovenste helft van de bolvormige kamer (ik hoop dat het zo duidelijk is want t is moeilijk uit te leggen :D). Het leek alsof we zelf in de ruimte ronddwaalden. Na deze voorstelling bezochten we nog de vaste tentoonstelling in het museum. Daarna terug naar het hostel met de metro en zo meteen gaan we met Ricardo (Braziliaan) en Thomas (Argentijn) nog iets drinken kortbij Times Square, met de taxi want het regent hier pijpenstelen momenteel :).

Tot de volgende! 😉