Hockey vs Voetbal

Achtergrondinformatie:

2 weken geleden kwam onze prof van Investments na de les naar ons (Chloe, Joel en ik) toe met de vraag “Belgian, Swede and German have you guys seen a hockey game yet?” Ik was meteen beledigd omdat hij mij Duitser noemde. Noem mij Italiaan, Zimbabwaan of Djiboutiaan. Dat rijmt op zen minst nog met mijn naam. Maar geen Duitser, en zeker geen Chinees. Dat laatste is gelukkig nog niet voorgekomen, indien het voorkomt zullen jullie het snel te weten komen als mijn foto het eindelijk tot in het journaal schopt. De woorden ‘moord’ en ‘racisme’ moet je er dan wel bijnemen.

Enfin, na hem meteen op zijn fout gewezen te hebben vroeg hij ons dus mee naar een ijshockey match.

Voorgrondinformatie:

Voorgrondinformatie bestaat vanaf nu wel, mijnheer Van Dale, ik hoop dat u mijn blog leest. Afgelopen vrijdag was het dan zover, om 6u30 kwam mijnheer Faseruk, Alex voor de vrienden, ons ophalen bij Joel. We waren zo vriendelijk om hem wat Belgisch bier te geven als wederdienst. Het werd Stella, achja hier zijn ze toch niks gewoon, het is toch al beter als Heineken.

Hockey valt in geen opzicht te vergelijken met voetbal, vandaar dat ik het toch ga doen. De enige gelijkenis is dat er een keeper is en dat de puck (de bal) zoveel mogelijk in het andere doel moet. Er is ook buitenspel maar daar ga ik jullie niet mee lastig vallen want dan zou ik buitenspel in het voetbal ook nog moeten uitleggen voor de vrouwen, en we weten allemaal dat dat onmogelijk is. In hockey wordt er 3 keer een helft van 20 minuten gespeeld en elke keer als het spel onderbroken wordt, wordt de klok ook stilgezet. Na 1 minuut speeltijd had de klok al meer stilgestaan dan seconden weggetikt. Na 18 seconden zagen we gevecht nummer 1 en na 42 seconden gevecht nummer 2. In tegenstelling tot bij het voetbal, waarbij de spelers uit elkaar gehaald worden en een eventuele gele/rode kaart krijgen, laat men de hockey spelers zich volledig uitleven op elkaar. Helm en handschoenen worden uitgegooid en ze vegen er op los tot uitputting of totdat een van de twee neergaat. Neen geen rode kaarten in het ijshockey, slechts 5 minuten straftijd, meer niet. Geweldige sport.

Het publiek juigt ook enkel als er gescoord wordt en des te meer als er gevochten wordt. We zitten in Noord-Amerika hé. Na de tweede helft verslond een walvis achter mij al haar tweede pak frieten en begon ik eindelijk zicht te krijgen op het spel zelf. Ijshockeyspelers zijn beesten. Punt aan de lijn.

Iets heel anders nu, we zijn halverwege movember en dit is de voorlopige tussenstand:

Movember

Waar de rest in de wereld zich in de maand november bevindt, bevinden we ons in Canada in de maand movember. In deze maand wordt er geld ingezameld voor het goede doel (prostaatkanker) door een snor te laten groeien. Uiteraard doen alleen mannen hier aan mee, we zitten nu eenmaal niet in Turkije.
En ja!
Ik doe ook mee!

Zij die denken “Goed zo Daan, eindelijk eens iets voor het goede doel!” moet ik teleurstellen. De enige bijdrage die ik lever is ervoor zorgen dat mannen die effectief geld inzamelen met hun snor er minder belachelijk uitzien. Want ik zie er uit als een zwerver. Een foto volgt later want ik ga echt niet als een Justin Bieber-fan een foto van mezelf in de spiegel van de badkamer maken. Mijn haar laten groeien en meisjesachtige liedjes meezingen tot daar aan toe, maar foto’s in de badkamer, daar doe ik niet aan mee!

Dat haar laten groeien liep ook nog fout deze week. Ik ging naar de kapper. Dodelijk als je met een Bieberkapsel wil terugkeren.
Mijn vorige kapper verhaal was eentje zonder happy ending, ik had een uur en 30$ van mijn leven verspild en niemand zag dat mijn haar geknipt was.

Troy en Aislinn raadden me afzonderlijk aan om naar The Head Room te gaan, dat moest dus wel een goed kapsalon zijn. Dus ik maakte een afspraak en ik kreeg “stylist X” aangewezen, ik verstond haar naam niet vandaar de X. Dus ik wandelde naar het kapsalon en wachtte totdat X me kwam ophalen. “Doan?”.Iedereen spreekt mijn naam hier verkeerd uit dus ik dacht wel dat ze mij bedoelde. Ik keek rond me om te zien wie me roepte maar zag niets. Totdat ik merkte dat er een dwerg voor me stond. X was maar een meter groot (met enige zin voor overdrijving). “We’re first going to have a talk and then I’ll wash your hair and we can come back to give you a haircut.” Ik heb geen dwergenallergie dus dat praatje kon er wel vanaf. Toen ze uiteindelijk mijn haar begon te knippen merkte ik dat ze moeite had met mijn grootte, of eerder haar grootte. Ze kon met moeite de bovenkant van mijn hoofd zien, zelfs nadat ze de stoel op het laagste niveau had gezet. Ik dacht bij mezelf “Dit loopt weer fout”. Komt er ook nog een stagiare naast me staan om de hele tijd te kijken hoe X mijn haar knipt, gezellig is anders. Een uur later kwam ik buiten met een degelijk kapsel, niet geweldig maar gelukkig absorbeert mijn zwerver-ringbaardje alle aandacht. Het blijft me wel een raadsel waarom ze hier zoveel tijd nodig hebben om mijn haar te knippen. In België deed Luciano het zelfs in een halfuur en in dat halfuur kwam ik alles te weten van zijn moestuin tot zijn Italiaanse roots. Mijn huidige kapper in België heeft zelfs maar 15 minuten nodig. Acja, het leven als dwerg is al moeilijk genoeg dus dat vergeven we haar wel.

Omdat JJ niet meer een fifa toernooitje wil houden in zijn kamer (ik vermoed omdat hij bang is dat ik het kot helemaal afbreek als ik verlies) moeten we onze tijd dat we niet studeren of met een kater vechten op andere manieren doden. Bowlen in St. John’s! Gelukkig ben ik niet zo een slechte verliezer in bowlen als in fifa. Mede omdat ik gewend ben te verliezen met bowlen maar vooral omdat frustraties uitwerken met bowlingballen redelijk fout kan lopen.

PS: ik denk er over na om Peter Goossens van de troon te stoten met mijn exponentieel verbeterende kookkunsten, waar ik waarschijnlijk een volgende blog aan ga wijden.

Gekke mensen

Het is alweer 2 weken geleden dat ik nog eens een blogje geschreven heb. Niet dat ik het zo geweldig druk heb, het leven hier is gewoon normaal voor me geworden. Desalniettemin zijn er toch nog wel wat zaken waar ik raar van op kijk.
Een kort overzicht van wat ik de afgelopen week tegenkwam of zag:

  • Ik was in het zwembad aan het trainen en opeens kwam er een andersgepigmenteerde medemens binnen (het woord neger valt hier niet zo in goede aarde). Op zich is dat al een raar zicht, als ze konden zwemmen hadden ze geen roeibootjes nodig om tot in Spanje te geraken. Maar deze kerel overtrof alles. Hij had een zwarte stoffen broek en een casual zwart T-shirt aan. Hij zwom steeds maar één lengte als een zeehond die nog nooit gezwommen heeft en rustte dan voor 5 minuten om een volgende poging te wagen.
  • Weeral in datzelfde zwembad, zag ik een behoorlijke dikke man. Behoorlijk dik naar de normen van Newfoundland is de grootste nachtmerrie van Sonja Kimpen in België. In tegenstelling tot de andersgepigmenteerde man is dit niet zo raar, de man wil wat afvallen en kiest zwemmen omdat dat zijn gewrichten niet belast. Hij posteerde zich in de ‘fast lane’, zelfvertrouwen troef. Heeft er iemand al ooit een olifant vlinderslag zien doen? Ik niet, maar dit had er verdacht veel van weg. Na 5 minuten had hij de helft van de zwemmers uit het zwembad gejaagd met zijn constante stroom van tsunamis.
  • Nog maar eens in het zwembad: een man die zwom met zijn slippers aan. Gelukkig in de ‘slow lane’. Toen ik het zwembad verliet moest ik nog altijd lachen met deze man en toen ik in de douche een Chinees met zo een grote duikersduikbril op tegenkwam barstte ik helemaal uit van het lachen.
  • Op straat liep er een weed-rokende hippie me voorbij, terwijl hij luidkeels “Tell me baby” van The Red Hot Chilipeppers zat te zingen, hij luisterde niet naar een ipod of iets dergelijk, een echte hippie dus!
  • Blijkbaar is het hier normaal dat iedereen op straat weed zit te roken, toen ik vorige week op mijn wekelijkse winkeluitstap naar Sobeys ging stond aan de uitgang van de supermarkt een groepje van 14-jarigen (schat ik) te blowen. En niemand die raar opkeek… Buiten ik dan.

Tot zover de vreemde dingen die me bijgebleven zijn van de afgelopen week.
De leuke dingen: lopen, zwemmen, een goeie film (50/50, aanrader!) en een houseparty waar ik mijn bierpong skills goed getraind heb. Ook het verwerken van een kater achteraf verloopt bijzonder vlot tegenwoordig!
Ik had ook nog een paar examens, piece of chocolate cake 😉

First times

Het is al anderhalve week geleden dat ik m’n blog nog geupdate heb, en dat vanwege:
* Schoolprojecten
* Examens
(ja we moeten hier ook effectief studeren!)
* Mijn “trainen heeft voorrang”-regel
* Algemene luiheid, waarvan ik het engelse equivalent nu ook ken: ik ben een slacker!

Naast deze geweldig interessante en spannende activiteiten heb ik ook nog een deel first times meegemaakt in die anderhalve week.
Zo had ik mijn eerste bus crawl, uitgenodigd door Martin, een kerel die we in de Subway om 4u snachts hadden leren kennen. Een bus crawl is praktisch hetzelfde als een pub crawl, alleen dat je je verplaatst met een oldschool schoolbus.
Het positieve: we hebben veel gratis bier gekregen, al dan niet terecht (‘ticket’fraude enzo…)
Het negatieve: de pubs die we bezochten waren ronduit slecht: geen muziek, en enkel de vaste tooghangers… Nu ja, waar we in België vaste tooghangers hebben, hebben ze hier vaste gokkers. In elke pub stond er een rij van ongeveer 6 goktoestellen (varianten van dat ene spel waar je de hendel naar omlaag trekt en hoopt dat er een berg muntjes uitvalt), steeds bevolkt met mensen die een waren geworden met de barkruk waar ze op zaten. De bus zette ons uiteindelijk downtown af waar we naar Club V gingen om er alsnog een geslaagde avond van te maken.

Toen om 3u de club sluitte was het tijd voor een nieuwe first time: poutine.
We gingen naar Celtic Heart (de wimbledon van St. John’s) en ik bestelde mijn allereerste poutine.
Rotzooi (klik hier voor een foto). Het is gewoon een berg frieten overgoten met gravy (‘vleesnat’) en kaas. Op zich wel lekker maar gewoon te vettig. De dag erna heb ik mijn schuldgevoel weggelopen 🙂

Een andere first time was naar de kapper gaan in Canada.
Ik had een zaak gevonden die wel leek op een soort Visa Versa van bij ons, “The Hair Factory”. Dus afspraakje gemaakt en ik stond er stipt op het afgesproken uur. Mijn kapper was Glenn en natuurlijk was hij homo.
Alles leek zeer goed te gaan tot en met het wassen van mijn haar.
Dan begon hij te knippen…
Hij leek wel iemand met een haarfobie. Hij knipte per millimeter en volledig willekeurig, dan eens opzij, dan vanachter, nog maar eens op zij en oh ja vanboven ook nog een millimetertje eraf.
Tussendoor kwam ik zowat alles te weten over hem: hij kijkt graag naar ‘Modern Family’ en kan niet overweg met zijn 2 broers en 2 zussen, zijn jongste broer is een heuse “pain in the ass” maar de laatste tijd begint hij wat closer te worden met zijn oudste zus. Ik gok vanwege dezelfde interesse wat betreft de partnerkeuze.
Na een uur millimetertjes knippen leek het voor mij alsof er totaal niets geknipt was, dus toen hij vroeg “Is it good like that?” zei ik maar gewoon ja om me daarna snel weg te maken.Toen ik thuis kwam checkte ik nog even en mijn haar zag er alles behalve geknipt uit.

Achja beter te lang dan te kort, uiteindelijk merkte ik dat mijn haar toch wel wat ingekort en uitgedund is maar of dat door de kapper komt of door de examenstress …who knows…
(De mensen die me kennen weten het antwoord op deze vraag zonder moeite)

Morgen ga ik samen met Thom, Joel en Yadin naar Gros Morne, het nationaal park in Newfoundland. We rijden ongeveer 700km met een gehuurde auto, een coole auto potverdorie! (fotootje)
Het plan is dat we daar wat gaan wandelen in de bergen en er gewoon een leuke roadtrip van maken.

Een volgende update volgt maandag als we terug zijn uit Gros Morne 🙂

See you!

The Cookie Monster

Weer bijna een “werk”weekje achter de rug. De afgelopen dagen bestonden vooral uit naar de les gaan, lopen, zwemmen en fitnessen.

Dinsdag is winkeldag, dan krijg je 10% korting bij Sobey’s dus probeer ik om enkel op dinsdag inkopen te doen. Het logische gevolg is dat ik op zondag en maandag op brood en water leef. Afgelopen dinsdag kocht ik samen met Joel 3kg kip aan halve prijs. Het plan was om dit te verdelen zodat we toch ook eens kip konden eten (kip is verschrikkelijk duur hier). Toen we thuis aankwamen en de doos opendeden zagen we dat de stukken kip nog véél bot in hadden, maar echt veel. Vandaar de halve prijs waarschijnlijk. Aangezien de Chinezen veel kip eten, probeerde ik de doos aan hun te verpatsen.
Aankoopprijs: 25$
Verkoopprijs: 30$
We studeren Business Administration voor iets hé…

Woensdag ging ik voor een loopje samen met Joel rond Long Pond (Foto, let niet op die geeky brilsmurf, het was de enige foto op google 🙂 ). Hij had het lumineuze idee om een wegje in te slaan dat ons via trappen tot op de top van de berg net naast de universiteit bracht. We dachten dat er nog wel zo een wegje terug zou zijn dus we liepen verder toen we boven waren. Guess what, geen wegje terug. Zo wordt een halfuur lopen een uur :).

Het hoogtepunt van de week dan, op donderdag merkte ik dat mijn pizza uit de diepvries verdwenen was, niet zo erg, t zal wel een vergissing zijn. Todat Shuai (de enige die ik bij naam ken) me zei dat hij een doos ijs miste. Blijkbaar mistten de andere huisgenoten ook eten uit de diepvries, op z’n minst raar te noemen. Lijkt wel een spelletje Cluedo: volgens mij heeft de kleine Chinees met zijn bril het gedaan met een kandelaar, uiteraard in de keuken aangezien we geen balzaal, zitkamer, biljartkamer of serre heben.

Wordt vervolgd…

Taxizoektochten a volonté

Het is nu kwart na 8 maar aangezien ik te tam ben om iets super spannend te doen, schrijf ik maar een blogje. Waarom ik zo tam ben?

Vrijdag was er een feestje voor Mexicanen een straat verder, dus besloten we om met zen allen (de internationale studenten) om ook maar te gaan, we zijn tenslotte toch een beetje exotisch naar Canadese normen… We bleven er welgeteld 20 minuten, super saai en weinig volk. Dan maar downtown, het centrum van de stad. Toen we om 3u (sluitingstijd) een taxi wilden nemen naar huis viel dat behoorlijk zwaar tegen. Het is gemakkelijker om een lawine tegen te houden dan een taxi in St. John’s om 3u ‘s nachts. Ongeveer een uur later en na een passage bij de subway stopte er een kerel bij ons die wel taxi wilde spelen voor “ten buck meh”. Eindelijk, halfuurtje later lag ik in m’n bed.

Zaterdagmiddag kreeg mijn wekker een paar keer “snooze” te horen voordat ik effectief opstond om het zwembad onveilig te maken. Ik dacht dat ik mijn beste zwemvorm ooit te pakken had, geweldige tijden zonder veel moeite. Totdat ik toch maar even navroeg bij een kerel in een baan langs me. Het was een 25 yards bad, wat ongeveer 22.5 meter is. Weg met het goede gevoel.
Namiddag nog een bezoekje aan de mall gebracht met Joel en ‘s avonds stond er een pokerspelletje met de Nederlanders en hun huisgenoten op het programma. Een van die huisgenoten is Troy, een Canadees uit Toronto die ook aan triatlon doet. Trainingsmaatje: check. Na het pokerspel besloot ik om met Thom nog naar een houseparty te gaan waar JJ, mijn huisgenoot, moest draaien. Toen we daar (na nog maar eens ‘ten buck’ voor een taxi) aankwamen bleek dat het feestje net stopgezet was door de politie. Dan maar met wat willekeurige anderen terug een taxi genomen naar George Street, waar het feestje verder ging. Op dat feestje voelden we ons als prins Laurent in een klas vol hoogbegaafden: we waren zowat de enige blanke kerels in de hele club. Apart feestje dus, maar wel eens plezant om te zien. Om half 4 ging ik met JJ naar buiten om een taxi naar huis te nemen, met andere woorden om 5u lag ik in mijn bed, taxi’s in St. John’s het blijft een pijnpuntje.

“Snooze”, zondagmiddag. Klaar voor een ‘hiking’-tochtje naar en rond Signall Hill. We wandelden via de gewone weg naar de top van de heuvel en namen het pad, waar we regelmatig van afweken om de afgrond te bewonderen, naar beneden. Heerlijk wandeltochtje. Een paar uur later kwam Troy me oppikken voor een zwemtraining. Hij is net iets beter dan mij dus met hem heb ik een ideale trainingspartner gevonden. We zwommen een goede 2000 meter in 40 minuten wat voldoende bleek om mijn benen te verkrampen bij elke beweging.

Status: moe maar voldaan.
Correctie: doodmoe maar voldaan.