Weekendje Frankrijk

Voor een weekendje terug naar Europa, St. Pierre et Miquelon is een eilandje ten zuiden van Newfoundland dat wel de moeite waard leek om te bezoeken. Het hoort bij Frankrijk en is dus volledig Europees, inclusief betalen met euro’s en gesloten winkels, zoals het Fransen betaamt.

Korte background van St. Pierre: 6000 inwoners, klein, kleurige huisjes, klein, smalle straatjes en klein.
We kwamen vrijdag aan rond 5u, wat ook meteen de sluitingstijd van alle winkels was, dus zat er niets anders op dan een restaurantbezoekje te doen. Ook de volgende dag waren er vrij weinig winkels open, of maar voor 2 uurtjes. Dus onze dag bestond vooral uit sightseeing en wat rondwandelen. Wel leuk om eens herinnerd te worden aan de gang van zaken in Europa (en dan in het bijzonder de Franse mentaliteit). Die Franse mentaliteit was iets dat tegenviel, onvriendelijk en als ze je Engels horen praten krijg je een kwade blik of bekijken ze je alsof je een alien bent.
In heel St. Pierre is er maar één discotheek dus we besloten om die een bezoekje te brengen. TJ bleef in het hotel want hij was moe, dan maar met 2 er op af.

De discotheek leek verlaten rond half 1 dus we gingen de bar aan de overkant van de straat binnen. Meteen gespot: de ober van het restaurant die me vrijdag vertelde dat hij naar “the oh” in Gistel ging. Dus we gingen met hem praten en vroegen of er wel wat te doen was en of er ook niet-Fransen waren. Hij wees naar een groep meisjes op de dansvloer. Toen die hoorden dat wij Engels spraken waren ze overenthousiast, ze hadden in de drie weken die ze daar waren geen enkele Engels sprekende jongens gezien. Na uitgelegd te hebben dat Belgen zowel Nederlands als Frans (zouden moeten) spreken en 100 keer “you look so much older” gehoord te hebben vroegen ze ons mee naar de club. Voor die ene keer dat er iets geopend was in St. Pierre moesten we er van profiteren.

Fijn avondje, totdat de meesten na 3u redelijk veel moeite hadden met het verwerken van alcohol. En dan bedoel ik vooral de plaatselijke bevolking. Ik stond aan de bar om een drankje te bestellen toen een Franse zatlap me aansprak, ik verstond er geen woord van dus antwoordde vriendelijk in het Frans: “Je m’excuse mais je ne parle pas français”. Rode lap. Stier. Hij probeerde me weg te duwen maar was zo dronken dat hij zelf achterover viel, komt er van als je een alien omver wil duwen.

Toen we rond half 4 de club verlieten en buiten nog even byebye zeiden tegen onze vriendjes en vriendinnetjes van die avond, kregen we een kwartet locals achter ons aan. Ze gooiden een flesje bier dat ons net mistte dus ik stopte om even achterom te kijken, de tegenstand te analyseren en mijn kwade “Chuck Norris-blik” boven te halen. Hij maakte weinig indruk. Dan maar snel naar het moederschip, waar ons een kortte nacht wachtte.

Tot slot smokkelde ik nog een reuzepot nutella en 2 flessen malibu mee naar Canada, de douane hier is echt achterlijk.
Douane: “Did you bring any food,wine or liquor with you?”
“Yes, 2 bottles of Malibu.”
Douane: “That’s a wine?” (Wijn mag je meer meenemen)
“I think so, I don’t know the word in English.”
Douane: “Ok, go ahead.”

See you!