Taxizoektochten a volonté

Het is nu kwart na 8 maar aangezien ik te tam ben om iets super spannend te doen, schrijf ik maar een blogje. Waarom ik zo tam ben?

Vrijdag was er een feestje voor Mexicanen een straat verder, dus besloten we om met zen allen (de internationale studenten) om ook maar te gaan, we zijn tenslotte toch een beetje exotisch naar Canadese normen… We bleven er welgeteld 20 minuten, super saai en weinig volk. Dan maar downtown, het centrum van de stad. Toen we om 3u (sluitingstijd) een taxi wilden nemen naar huis viel dat behoorlijk zwaar tegen. Het is gemakkelijker om een lawine tegen te houden dan een taxi in St. John’s om 3u ‘s nachts. Ongeveer een uur later en na een passage bij de subway stopte er een kerel bij ons die wel taxi wilde spelen voor “ten buck meh”. Eindelijk, halfuurtje later lag ik in m’n bed.

Zaterdagmiddag kreeg mijn wekker een paar keer “snooze” te horen voordat ik effectief opstond om het zwembad onveilig te maken. Ik dacht dat ik mijn beste zwemvorm ooit te pakken had, geweldige tijden zonder veel moeite. Totdat ik toch maar even navroeg bij een kerel in een baan langs me. Het was een 25 yards bad, wat ongeveer 22.5 meter is. Weg met het goede gevoel.
Namiddag nog een bezoekje aan de mall gebracht met Joel en ‘s avonds stond er een pokerspelletje met de Nederlanders en hun huisgenoten op het programma. Een van die huisgenoten is Troy, een Canadees uit Toronto die ook aan triatlon doet. Trainingsmaatje: check. Na het pokerspel besloot ik om met Thom nog naar een houseparty te gaan waar JJ, mijn huisgenoot, moest draaien. Toen we daar (na nog maar eens ‘ten buck’ voor een taxi) aankwamen bleek dat het feestje net stopgezet was door de politie. Dan maar met wat willekeurige anderen terug een taxi genomen naar George Street, waar het feestje verder ging. Op dat feestje voelden we ons als prins Laurent in een klas vol hoogbegaafden: we waren zowat de enige blanke kerels in de hele club. Apart feestje dus, maar wel eens plezant om te zien. Om half 4 ging ik met JJ naar buiten om een taxi naar huis te nemen, met andere woorden om 5u lag ik in mijn bed, taxi’s in St. John’s het blijft een pijnpuntje.

“Snooze”, zondagmiddag. Klaar voor een ‘hiking’-tochtje naar en rond Signall Hill. We wandelden via de gewone weg naar de top van de heuvel en namen het pad, waar we regelmatig van afweken om de afgrond te bewonderen, naar beneden. Heerlijk wandeltochtje. Een paar uur later kwam Troy me oppikken voor een zwemtraining. Hij is net iets beter dan mij dus met hem heb ik een ideale trainingspartner gevonden. We zwommen een goede 2000 meter in 40 minuten wat voldoende bleek om mijn benen te verkrampen bij elke beweging.

Status: moe maar voldaan.
Correctie: doodmoe maar voldaan.

Advertisements